Stellen Sie sich vor, Sie gehen mit Rückenschmerzen oder einer Depression zum Arzt. Statt einer Tablette oder einer Überweisung bekommen Sie ein Rezept für eine Smartphone-App. Sie reichen es bei Ihrer Krankenkasse ein, bekommen einen Freischaltcode, laden die App herunter und nutzen sie 90 Tage lang. Die Kasse zahlt. Sie zahlen nichts.

Genau das gibt es in Deutschland seit 2019 — und sonst in keinem anderen Land der Welt in dieser Form. Diese Apps heißen offiziell digitale Gesundheitsanwendungen, abgekürzt DiGA. Umgangssprachlich: „Apps auf Rezept“.

Der Gedanke dahinter ist gut. Auf einen Therapieplatz wartet man in Deutschland im Schnitt fast fünf Monate. Eine App ist sofort da. Wenn sie hilft, überbrückt sie eine echte Lücke.

Die Frage dieses Berichts ist eine andere: Warum wollen immer weniger Unternehmen diese Apps noch bauen? Denn die Zahlen sagen das eindeutig. 2021 gingen 68 Anträge beim zuständigen Bundesinstitut ein. 2025 waren es 23.

Wie das System funktioniert

Zwei Dinge laufen parallel. Links der Weg zum Patienten: Die App muss erst ein zugelassenes Medizinprodukt sein, dann prüft das Bundesinstitut für Arzneimittel und Medizinprodukte — kurz BfArM — den Antrag. Fällt die Prüfung positiv aus, landet die App in einem öffentlichen Verzeichnis und darf verordnet werden.

Rechts der Weg zum Preis. Und der ist der eigentliche Gegenstand dieses Berichts. Im ersten Jahr legt der Hersteller den Preis selbst fest. Danach verhandeln die Krankenkassen mit ihm. Werden sie sich nicht einig, entscheidet eine Schiedsstelle. Der so festgelegte Preis gilt rückwirkend — auch für alle Verordnungen des ersten Jahres.

Drei Fragen, drei verschiedene Antworten

Dieser Bericht beantwortet drei Fragen getrennt, weil die Evidenz für sie unterschiedlich ausfällt:

• Soll ich als Patient oder Arzt darauf setzen? Manchmal ja — dazu Teil 6 und Teil 14.
• Soll ich als Gründer so etwas bauen? Fast nie — dazu Teil 5 und Teil 11.
• Soll ich als Investor Geld hineinstecken? Nur mit sehr genauem Blick auf eine einzige Vertragsklausel — dazu Teil 5 und Teil 14.

Bevor es um Zahlen geht, eine Unterscheidung, an der die meisten Investitionsentscheidungen in diesem Feld scheitern. „Digital Health“ ist kein Markt, sondern ein Sammelbegriff. Darunter liegen fünf Geschäfte mit völlig unterschiedlicher Ökonomie.

Was das heißt: Wer eine Marktzahl für „Digital Health“ liest und daraus auf das Potenzial einer Therapie-App schließt, vergleicht Praxissoftware mit Rezept-Apps. Das sind verschiedene Welten, und der Unterschied beträgt zwei Größenordnungen. Teil 3 rechnet das vor.

Beginnen wir mit der Zahl, die alles andere einordnet. Die Krankenkassen müssen jährlich berichten, wie viel sie für DiGA ausgeben. Für den gesamten Zeitraum vom 1. September 2020 bis zum 31. Dezember 2025 steht dort: 1,6 Millionen abgegebene Apps und rund 401 Millionen Euro. Für das Jahr 2025 allein: 695.000 Abgaben und 171 Millionen Euro.

Das ist der komplette Markt für Apps auf Rezept in Deutschland — nach sechs Jahren, mit gesetzlichem Anspruch, in einem Gesundheitssystem, das jährlich über 300 Milliarden Euro ausgibt.

Zum Vergleich: CompuGroup Medical verkauft Software an Arztpraxen und Kliniken. Kein Patient hat je davon gehört. Der Umsatz 2025: 1,213 Milliarden Euro. Doctolib, die Terminplattform, kam auf 422 Millionen. Beide verkaufen keine Therapie, sondern Arbeitsabläufe — und beide haben nie eine Erstattung beantragt.

Was 227 Euro sonst kaufen

Eine einzelne Zahl sagt wenig, solange man sie nicht einordnen kann. Eine DiGA kostet die Kasse im Schnitt 227 Euro für 90 Tage. Eine Sitzung Richtlinienpsychotherapie kostet sie 114,54 Euro. Eine App entspricht also ungefähr zwei Therapiesitzungen — und etwa einem Sechstel dessen, was ein Quartal mit wöchentlicher Therapie kostet.

Aus Sicht der Kasse ist das nicht teuer. Aus Sicht des Herstellers ist es das Problem: Von diesen 227 Euro müssen Entwicklung, eine randomisierte Studie, die Medizinprodukt-Zulassung und der Vertrieb bezahlt werden.

Wie sich die 171 Millionen verteilen

Sehr ungleich. Über den gesamten Zeitraum entfallen 37 Prozent der Nutzungen auf Stoffwechselerkrankungen und 27 Prozent auf psychische Erkrankungen — während psychische Erkrankungen 55 Prozent des Katalogs ausmachen. Eine Handvoll Stoffwechsel-Apps erzeugt mehr Volumen als drei Dutzend Psyche-Apps.

Innerhalb der Stoffwechselgruppe konzentriert sich das Volumen weiter auf einen einzigen Anbieter: Oviva kam 2024 auf 29 Prozent aller Verordnungen und 2025 auf rund 44 Prozent. REPORTED

Teilt man die 171 Millionen schlicht durch 58 gelistete Apps, ergibt das im Schnitt 2,9 Millionen Euro Umsatz pro App und Jahr. Wegen der Konzentration liegt der tatsächliche Wert für fast alle Anbieter deutlich darunter — wie weit darunter, rechnet Teil 7 vor. EIGENE RECHNUNG

AREF SIGNAL Die Marktzahlen, die zitiert werden, messen etwas anderes

Marktforschungshäuser beziffern den deutschen Digital-Health-Markt für 2026 auf rund 11,9 Milliarden US-Dollar. Ein anderer Anbieter nennt für europäische „Digital Therapeutics“ 2,58 Milliarden Dollar für 2025. Ein Land ist also viermal so groß wie ein Kontinent — weil verschiedene Dinge gezählt werden. Die große Zahl enthält Telemedizin, Klinik-IT, vernetzte Geräte und Dienstleistungen.

Keine dieser Zahlen misst den DiGA-Markt. Der reale Umsatz beträgt 171 Millionen Euro — etwa anderthalb Prozent der 11,9 Milliarden. EIGENE RECHNUNG

Wer eine Digital-Health-Marktzahl als Näherung für das Erlöspotenzial einer Therapie-App benutzt, überschätzt es um den Faktor siebzig. Das ist keine Feinheit. Das ist der Unterschied zwischen einem Geschäftsmodell und einem Missverständnis.

Bevor man über Wirksamkeit streitet, lohnt eine einfachere Frage: Benutzen die Leute die App überhaupt? Die Kassen können das sehen, weil jeder Freischaltcode registriert wird.

Von hundert ausgegebenen Codes werden 82 überhaupt eingelöst. 18 landen in der Schublade. Und von denen, die einlösen, holen sich 83 Prozent nach den 90 Tagen kein neues Rezept. REPORTED

Diese 83 Prozent sind keine Abbruchquote. Wer kein Folgerezept holt, kann geheilt sein, das Interesse verloren haben oder schlicht die Indikation hinter sich haben. Das Problem ist: Die Kassen können den Unterschied nicht sehen. Die Nutzungsdaten liegen bei den Herstellern, nicht bei den Zahlern. Eine echte Abbruchquote innerhalb der 90 Tage steht in keiner öffentlichen Quelle.

Das ist eine strukturelle Lücke, keine Recherchelücke — und genau deshalb verlangt der Gesetzgeber ab Oktober 2026 erstmals, dass Hersteller Nutzungsdauer, Nutzungshäufigkeit und Abbruchquoten melden.

Die härtere Vergleichszahl steht im App-Store

Für Gesundheits-Apps außerhalb des Rezeptsystems gibt es unabhängige Nutzungsdaten. Eine Untersuchung von 93 Apps für Angst, Depression und Wohlbefinden, jede mit mindestens 10.000 Installationen, fand: im Mittel 4,0 Prozent täglich aktive Nutzer. Nach 15 Tagen waren noch 3,9 Prozent dabei, nach 30 Tagen 3,3 Prozent.

Diese Zahlen stammen aus dem freien Markt. Ein ärztliches Rezept verbessert die Sache deutlich — die 82 Prozent Aktivierung zeigen das. Aber sie beschreiben die Schwerkraft, gegen die jede Gesundheits-App arbeitet. Und sie erklären, warum zwei Drittel aller jemals gebauten Gesundheits-Apps heute nicht mehr angeboten werden.

Und was passiert mit den Anbietern?

Von 74 jemals aufgenommenen Apps wurden 16 wieder gestrichen — jede fünfte. Der Grund ist fast immer derselbe: Der Nutzen konnte nicht belegt werden. 34 Apps schafften den Sprung von der Erprobung in die dauerhafte Aufnahme, jede fünfte davon nur mit eingeschränktem Leistungsumfang.

Und die aussagekräftigste Zahl steht auf der Antragsseite: 68 Anträge im Jahr 2021, 23 im Jahr 2025. Ein Rückgang um zwei Drittel in einem Markt, der formal wächst. Die Anbieter stimmen mit den Füßen ab.

Hier liegt der eigentliche Befund dieses Berichts. Das deutsche Modell hat einen Konstruktionsfehler, der nicht theoretisch ist. Er hat nachweislich Unternehmen vernichtet — und nicht die schlechtesten.

Der Ablauf steht im Gesetz. Im ersten Jahr setzt der Hersteller den Preis frei. Danach verhandelt der GKV-Spitzenverband mit ihm. Kommt binnen neun Monaten keine Einigung zustande, entscheidet eine Schiedsstelle binnen drei weiteren Monaten. Bis Ende 2025 gab es 40 solcher Preise; etwa jeder dritte wurde von der Schiedsstelle festgesetzt.

Über alle Apps hinweg fällt der Preis dabei von durchschnittlich 544 Euro auf 227 Euro — ein Minus von 59 Prozent. Die größte dokumentierte Einzelreduktion ging von 2.077,40 Euro auf 247,81 Euro.

Das allein wäre harte, aber normale Preisregulierung. Der Konstruktionsfehler ist ein anderer.

Der festgesetzte Preis gilt rückwirkend

Rechnen wir es durch. Ein Anbieter startet mit dem Durchschnittspreis von 544 Euro und wird im ersten Jahr 1.000 Mal verordnet. Er nimmt 544.000 Euro ein und baut damit sein Unternehmen auf: Personal, Vertrieb, Weiterentwicklung.

Nach zwölf Monaten wird der Preis auf 227 Euro festgesetzt — und zwar rückwirkend ab dem ersten Verkaufstag. Für die bereits abgerechneten 1.000 Verordnungen gilt jetzt der neue Preis. Die Differenz von 317 Euro je Verordnung muss zurückgezahlt werden: 317.000 Euro, für Umsatz, der längst ausgegeben ist.

Und jetzt der perverse Teil: Je erfolgreicher der Anbieter im ersten Jahr war, desto größer die Rückforderung. Erfolg wird bestraft.

Der Fall zanadio ging vor Gericht. Das Landessozialgericht Berlin-Brandenburg entschied am 20. Februar 2025, dass der Schiedsspruch „im Wesentlichen durch den weitreichenden Entscheidungsspielraum der Schiedsstelle gedeckt“ war. Nur bei der Erprobungsdauer hob es auf. Revision zum Bundessozialgericht wurde zugelassen; rechtskräftig ist das Urteil nicht. CONFIRMED

Und in die andere Richtung gilt die Regel nicht

Hier wird es asymmetrisch. Wenn ein Hersteller im ersten Jahr zu viel verlangt hat, muss er zurückzahlen. Wenn eine App den Nutzen nie belegt und deshalb gestrichen wird, passiert das Gegenteil. Der Bericht der Krankenkassen formuliert es unmissverständlich:

Für die 16 gestrichenen Apps haben die Kassen im jeweils ersten Jahr 7,53 Millionen Euro gezahlt. Zurück bekommen sie davon nichts. Bei 15 der 16 kam es nie zu einem verhandelten Preis — sie verschwanden vorher.

Was das heißt: Das Erprobungsjahr ist eine Einbahnstraße in beide Richtungen. Der Hersteller trägt das volle Preisrisiko nach unten. Die Kasse trägt das volle Nutzenrisiko. Niemand gewinnt an dieser Konstruktion — und deshalb greift die Kritik, die nur eine Seite sieht, immer zu kurz.

Was der Gesetzgeber daraus gemacht hat

Seit dem 1. Januar 2026 müssen mindestens 20 Prozent des Preises erfolgsabhängig sein. Seit dem 1. Februar 2026 gilt eine Pflicht zur laufenden Erfolgsmessung, gestaffelt in drei Stufen: ab Oktober 2026 Nutzungsdaten samt Abbruchquoten, ab April 2028 die Einschätzung der Patienten, ab April 2029 krankheitsspezifische Fragebögen. REPORTED

Beides adressiert die Evidenzlücke. Keines von beiden adressiert die Rückwirkung.

Jetzt die Frage, die am Anfang stehen müsste: Helfen diese Apps den Menschen? Die ehrliche Antwort lautet — vermutlich ja, ein bisschen, und niemand weiß genau wie viel. Das klingt unbefriedigend. Es ist aber präziser als alles, was Hersteller und Kritiker öffentlich behaupten.

Was eine Effektstärke bedeutet

Um Wirkung zu vergleichen, benutzt die Forschung eine Maßzahl namens Effektstärke. Man muss dafür nicht rechnen können, nur eine Faustregel kennen: 0,2 ist klein, 0,5 mittel, 0,8 groß. Anschaulicher: Bei einer Effektstärke von 0,2 geht es einem durchschnittlichen Behandelten besser als 58 von 100 Unbehandelten. Bei 0,8 sind es 79 von 100.

Der entscheidende Punkt ist aber nicht die Zahl selbst, sondern womit verglichen wurde.

Vergleicht man eine App mit einer Warteliste — also mit Menschen, die gar nichts bekommen —, sieht sie gut aus. Vergleicht man sie mit einer Gruppe, die irgendetwas anderes bekommt, schrumpfen die Effekte auf ein Fünftel bis ein Zwanzigstel. Bei Lebensqualität bleibt von 0,35 noch 0,02 übrig, also praktisch nichts.

Und jetzt der wichtige Satz: Alle deutschen Zulassungsstudien für DiGA verwenden inaktive Kontrollgruppen. Sie messen also die freundlichere der beiden Zahlen. CONFIRMED

Wie klein die Studien sind

Eine unabhängige Auswertung aller 23 Zulassungsstudien zu 21 DiGA kam im August 2025 zu einem harten Urteil. Alle Studien berichteten mittlere bis große Effekte — aber: „All studies were evaluated to have an overall high risk of bias.“ Ausnahmslos alle. Besonders bei der Ergebnismessung (21 von 23 Studien) und bei fehlenden Daten (15 von 23).

Dazu kommt ein Muster, das man kennen sollte: In den Interventionsgruppen brachen im Schnitt 21,7 Prozent ab, in den Kontrollgruppen nur 11,8 Prozent. Wer eine App bekommt, steigt also fast doppelt so oft aus wie wer auf der Warteliste sitzt — und wer aussteigt, wird oft nicht mitgemessen. Das schönt die Ergebnisse in eine bekannte Richtung.

Die stärkste je gemessene DiGA-Wirkung (Effektstärke 1,79) stammt aus der kleinsten Studie mit 56 Teilnehmenden gegen eine Warteliste. Das ist kein Beweis für Manipulation. Es ist das statistisch Erwartbare: Kleine Studien schwanken stärker, und nach oben schwankende Ergebnisse werden eher veröffentlicht.

Die eine Studie, die die Geldfrage stellt

Fast alle Studien fragen: Geht es den Menschen besser? Nur wenige fragen: Ist es das Geld wert? Für die Depressions-App deprexis gibt es beides.

Eine zweite, neuere Modellrechnung stellt die Frage andersherum: Ab welchem Preis wäre eine solche App der Standardbehandlung nicht nur ebenbürtig, sondern überlegen — günstiger und wirksamer? Die Antwort: unterhalb von 20,34 Euro je Quartal. Der heutige durchschnittliche Vergütungsbetrag liegt bei 227 Euro je 90 Tage — etwa das Elffache. CONFIRMED

Fairerweise gehört die Gegenrechnung dazu, und sie stammt aus einem anderen Krankheitsgebiet. Für digitale Anwendungen bei Rückenschmerzen ermittelte eine gesundheitsökonomische Modellierung Kosten von rund 5.486 Euro je gewonnenem gesunden Lebensjahr — aus gesellschaftlicher Perspektive, also inklusive Arbeitsausfall. Das liegt weit unter dem, was Gesundheitssysteme üblicherweise zu zahlen bereit sind. Nach diesem Maßstab wäre die Anwendung günstig. CONFIRMED

Beide Rechnungen sind seriös und widersprechen sich trotzdem. Der Grund ist banal und wichtig: Die eine fragt „spart die Krankenkasse Geld?“, die andere fragt „ist der Gesundheitsgewinn seinen Preis wert — für die Gesellschaft?“. Wer den Arbeitsausfall mitrechnet, kommt zu einem völlig anderen Ergebnis als wer nur das Kassenbudget sieht.

Deutschland beantwortet offiziell keine der beiden Fragen. Im DiGA-Verfahren wird gar keine gesundheitsökonomische Analyse verlangt. In Frankreich und Großbritannien ist sie Standard. CONFIRMED

Dieselbe App, drei Länder, drei Urteile

Wie unsicher der Boden ist, zeigt ein einzelnes Produkt. deprexis ist in Deutschland dauerhaft gelistet. In der Schweiz wird es seit dem 1. Juli 2026 erstattet. Und der englische NHS stufte es 2024 als nicht konform mit seinen Bewertungskriterien ein, mit der Begründung, wesentliche Inhalte deckten sich nicht mit den NICE-Leitlinien. CONFIRMED

Dasselbe Produkt, dieselbe Datenlage, drei entgegengesetzte Entscheidungen. Wer behauptet, die Evidenzfrage sei geklärt — in die eine oder die andere Richtung —, hat sie nicht gelesen.

Wenn über „den DiGA-Markt“ gesprochen wird, klingt das nach 58 Anbietern, die um Marktanteile ringen. Die Wirklichkeit sieht anders aus, und sie ist erst seit April 2026 öffentlich.

Auf ein einziges Produkt — das Adipositas-Programm Oviva Direkt — entfielen 2025 rund 44 Prozent aller abgegebenen Codes und knapp 40 Prozent aller Ausgaben. Nummer zwei, die Rücken-App Vivira, kommt auf 5,9 Prozent. Nummer drei, die Tinnitus-App Kalmeda, auf 4,5 Prozent. REPORTED

Das erklärt auch das viel zitierte Wachstum. Die Ausgaben stiegen 2025 um 63 Prozent — getragen im Wesentlichen von einer Anwendung, in einem Indikationsgebiet, das gerade aus ganz anderen Gründen im Fokus steht: Adipositas. Erstmals überholten Stoffwechselerkrankungen (34,2 Prozent) die psychischen Erkrankungen (28,3 Prozent) als größte Nutzungsgruppe.

Was das für alle anderen bedeutet

Rechnen wir die Folge aus. Von 171 Millionen Euro Jahresausgaben entfallen rund 68 Millionen auf Oviva Direkt. Bleiben etwa 103 Millionen Euro — für 54 andere Anwendungen. Im Durchschnitt sind das rund 1,9 Millionen Euro Umsatz je Anwendung und Jahr, brutto, vor Vertrieb, vor Studien, vor Zulassung, vor jeder Preisverhandlung.

Und Durchschnitt heißt hier: Die tatsächliche Verteilung ist noch schiefer, weil auch unter den 54 einige deutlich mehr abbekommen als andere.

Warum sich das so schwer bewegen lässt

Wer eine App verordnen soll, sind Ärzte. 51 Prozent aller DiGA-Verordnungen stellen Hausärztinnen und Hausärzte aus — und davon entfallen 72 Prozent auf Stoffwechselerkrankungen. Bei einzelnen Produkten ist die Konzentration noch extremer: 86 Prozent der Oviva-Verordnungen kommen von Hausärzten, 78 Prozent der Vivira-Verordnungen von der Orthopädie, 86 Prozent der Kalmeda-Verordnungen von HNO-Ärzten. REPORTED

Was das heißt: Jede App hängt an einer einzigen Facharztgruppe. Wer diese Gruppe nicht erreicht, hat keinen Markt — und Ärzte erreicht man in Deutschland nicht über Werbung, sondern über Fachgesellschaften, Leitlinien und Praxissoftware. Das ist kein Wachstumsproblem, das man mit Marketingbudget löst.

Die nützlichste Übung bei jedem Gesundheitsmarkt ist, einem einzelnen Euro zu folgen. Nehmen wir eine durchschnittliche Verordnung nach der Preisverhandlung: 227 Euro.

Zwei Dinge fallen auf. Erstens: Für die Verordnung selbst gibt es kein Honorar. Die frühere Zusatzpauschale entfiel Ende 2022; seither ist der Aufwand in die allgemeine Versichertenpauschale eingerechnet. Vergütet wird nur die spätere Verlaufskontrolle, mit 8,15 Euro.

Zweitens — und das ist die eigentliche Merkwürdigkeit: Diese 8,15 Euro gibt es je Anwendung einzeln. Für jede dauerhaft aufgenommene DiGA muss der Bewertungsausschuss erst eine eigene Abrechnungsziffer schaffen. Für die Fatigue-App Untire, im September 2025 dauerhaft aufgenommen, wurde keine geschaffen. Wer sie verordnet und begleitet, bekommt dafür nichts. CONFIRMED

Was das heißt: Die Person, die entscheidet, ob eine App zum Einsatz kommt, verdient daran fast nichts und trägt den gesamten Erklär- und Nachfrageaufwand. Das ist kein Anreizproblem am Rand — es ist der Grund, warum die Verordnungen sich auf wenige Produkte konzentrieren, für die es eingespielte Wege gibt.

Der Markt im Größenvergleich

Eine Warnung zu den Zahlen, die alle zitieren

AREF SIGNAL Die offiziellen Jahreswerte addieren sich nicht zur offiziellen Summe

Der DiGA-Bericht nennt für 2020/21 bis 2025 die Jahreswerte 20, 60, 64, 106 und 171 Millionen Euro. Zusammengerechnet sind das 421 Millionen. Als kumulierte Gesamtsumme nennt derselbe Bericht 401 Millionen. Die Differenz beträgt exakt 20 Millionen Euro.

Die Gegenprobe über den Vorjahresbericht (234 Millionen kumuliert bis Ende 2024) stützt die kleinere Zahl: 401 minus 171 ergibt 230, was zu 234 passt. Einer der Jahreswerte ist also zu hoch — welcher, ist aus den öffentlichen Unterlagen nicht ableitbar.

Praktische Folge: Wer mit diesen Zahlen arbeitet, sollte den kumulierten Wert verwenden und die Jahreswerte als Näherung kennzeichnen. Und man sollte wissen, dass eine viel zitierte Fachpublikation im April 2026 die kumulierten 234 Millionen als Jahresausgabe 2024 wiedergegeben hat — ein Faktor von mehr als zwei.

Der Satz „Deutschland ist Vorreiter“ steht in fast jedem Text über DiGA. Er stimmt — für eine Bedeutung von Vorreiter, die man aussprechen sollte.

Frankreich hat gedeckelt

Frankreich startete 2023 ein Verfahren namens PECAN, das der deutschen Erprobung ähnelt: früher Zugang, Nachweis später. Aber der Preis ist von Anfang an festgelegt — 435 Euro im ersten Quartal, danach 38,30 Euro im Monat, höchstens 780 Euro im Jahr. Und die Frist beträgt ein Jahr, nicht verlängerbar.

Das Ergebnis ist ernüchternd: Über drei Jahre lang wurde keine einzige therapeutische Anwendung tatsächlich über PECAN erstattet. Die erste — ein Lese-Trainingsprogramm für Kinder mit Legasthenie — ist seit dem 3. August 2026 erstattungsfähig. Ein deutscher Anbieter, HelloBetter, scheiterte 2024 mit seinem Antrag. CONFIRMED

Die Schweiz rechnet den Preis aus

Die Schweiz hat den vielleicht interessantesten Weg gewählt. Seit dem 1. Juli 2026 werden digitale Anwendungen zur Verhaltenstherapie bei Depressionen erstattet — und der Preis wird nicht verhandelt, sondern nach einer veröffentlichten Formel berechnet. Die Parameter stehen in einem amtlichen Dokument: Betriebskosten höchstens 200.000 Franken im Jahr, Wartung höchstens 60.000, Markteintritt pauschal 250.000, zwei Franken je Codezeile, Abschreibung über drei Jahre.

Das erste Produkt ist deprexis. Der Höchstvergütungsbetrag beträgt 193,32 Franken für 90 Tage. Man mag die Formel für schematisch halten — aber sie ist von Tag eins bekannt, für alle gleich, und niemand muss hinterher etwas zurückzahlen. CONFIRMED

Großbritannien zahlt keinen Produktpreis

Der NHS kauft digitale Therapien aus dem laufenden Budget, nach einer Empfehlung des Bewertungsinstituts NICE und einer dreijährigen Datensammlungsphase. Es gibt keine Positivliste mit Preisen. Es gibt auch keine zentrale Ausgabenstatistik — niemand in Großbritannien kann sagen, was digitale Therapien den NHS kosten. Das ist der Preis dieses Modells.

Die USA bezahlen die Ärztin, nicht die App

Seit Januar 2025 gibt es in der amerikanischen Medicare-Abrechnung drei neue Ziffern für digitale psychiatrische Behandlungsgeräte. Sie vergüten die ärztliche Betreuungszeit rund um die Anwendung — etwa 40 bis 52 Dollar je Monatsintervall. Für das Produkt selbst gibt es keinen bundesweiten Preis; jeder regionale Kostenträger setzt ihn selbst fest.

Wie brutal das für Anbieter ist, zeigt der bekannteste Fall der Branche. Pear Therapeutics ging 2021 mit einer Bewertung von rund 1,6 Milliarden Dollar an die Börse. 2023 wurde das Unternehmen zerschlagen und in einer Insolvenzauktion für 6,05 Millionen Dollar an vier Käufer verkauft — ein Wertverlust von über 99 Prozent. Der Grund war nicht fehlende Wirksamkeit, sondern fehlende Erstattung. Die neuen Abrechnungsziffern kamen zwei Jahre zu spät. REPORTED

Dänemark empfiehlt, ohne zu zahlen

Dänemark veröffentlichte im Juni 2025 als eines der ersten Länder eine amtliche Empfehlungsliste für Gesundheits-Apps. Inzwischen stehen sieben darauf. Die Liste sagt ausdrücklich: keine Erstattung, kein Tarif, keine Nutzungsgebühr. Ein Qualitätssiegel ohne Geld.

Das Regelwerk ist gerade in Bewegung wie seit 2020 nicht mehr. Wer heute plant, plant gegen fünf Fristen gleichzeitig.

Die drei Fristen, auf die es ankommt

15. Oktober 2026 — die erste Meldung. Ab diesem Tag müssen Hersteller erstmals melden, wie ihre Anwendung tatsächlich benutzt wird: Nutzungsdauer, Nutzungshäufigkeit und Abbruchquoten. Damit endet die heute größte Informationslücke — bislang liegen die Nutzungsdaten bei den Herstellern, nicht bei den Zahlern. CONFIRMED

15. April 2028 — was die Patienten sagen. Zweite Stufe: strukturiert erhobene Rückmeldungen der Nutzenden.

15. April 2029 — krankheitsspezifische Ergebnisse. Dritte Stufe: indikationsbezogene Fragebögen, also die eigentliche Wirkungsmessung im Alltag.

Dazu kommt seit dem 1. Januar 2026 die Pflicht, mindestens 20 Prozent des Vergütungsbetrags erfolgsabhängig zu gestalten.

Warum die erste Frist die wichtigste ist

Bis Oktober 2026 kann jeder Anbieter behaupten, seine App werde gut genutzt. Danach steht es in einer Meldung. Wer heute eine Nutzungsquote von deutlich unter der Hälfte hat, hat noch etwa ein Jahr, bevor das aktenkundig wird.

Für Kassen und Politik ist es die erste belastbare Grundlage überhaupt: Ohne Abbruchquoten war die Debatte über den Nutzen bislang eine Debatte über Studien, die im Schnitt 321 Teilnehmende hatten. Danach ist sie eine Debatte über 695.000 tatsächliche Anwendungen im Jahr.

Und was drumherum passiert

Zwei europäische Regelwerke ändern die Rahmenbedingungen unabhängig vom Erstattungsrecht. Der Europäische Gesundheitsdatenraum gilt ab März 2027 allgemein, für Patientenaktensysteme ab März 2029. Die KI-Verordnung bringt ab August 2028 Hochrisikopflichten für Medizinprodukte mit KI-Anteil — die Frist wurde im Juli 2026 um ein Jahr nach hinten verschoben. Wer heute ein KI-Modul in eine zugelassene Anwendung baut, baut in eine Anforderung hinein, deren Detailregeln noch nicht final sind. REPORTED

Wenn ein Markt klein ist und die Regeln hart sind, entscheidet sich vieles daran, wie geduldig das Kapital ist. Deshalb lohnt der Blick auf Geld und Ausgänge.

Eine Warnung vorweg: Diese Zahlen sind weicher, als sie aussehen

Es gibt keine amtliche Statistik für Wagniskapital in Digital Health. Was zitiert wird, kommt von privaten Datenanbietern, die unterschiedliche Dinge zählen. Für Deutschland 2025 nennt der eine 523,9 Millionen US-Dollar über 48 Finanzierungsrunden und spricht von einem deutlichen Anstieg. Der andere nennt 612 Millionen und spricht von einem Rückgang. Beide veröffentlichen ihre Abgrenzung nicht. REPORTED

Eine dritte Quelle, die Sektoren breiter fasst, kommt für „Health“ insgesamt auf 1.074 Millionen Euro im Jahr 2025 — aber die drei größten darin gezählten Runden waren ein Biotech-Unternehmen, eine orthopädische Klinikkette und ein Spracherkennungs-Anbieter für die Pflege. Nur der dritte ist Digital Health im engeren Sinn.

Praktische Folge: Jede Aussage der Form „der deutsche Digital-Health-Markt hat X eingesammelt“ sollte man nach der Definition fragen. Meist ist die Antwort: eine andere als die, die man erwartet.

Wohin das Geld tatsächlich geht

Die größten deutschen Runden der letzten zwei Jahre erzählen eine klare Geschichte. 240 Millionen Euro für ein medizinisches Nachschlagewerk für Ärzte. 52 Millionen für Praxisabrechnung. 50 Millionen für Spracherkennung in der Pflegedokumentation. 31 Millionen für Klinik-Software. 200 Millionen Euro für einen europäischen Ernährungstherapie-Anbieter, der über eine Million Patienten betreut hat.

Kein einziger dieser Beträge ging an ein reines DiGA-Geschäft. Die klassischen DiGA-Anbieter finanzieren sich seit 2023 in einer anderen Größenordnung: gut sechs Millionen Euro für einen Depressions-Anbieter, eine Aufstockung auf 15 Millionen Dollar für einen urologischen Anbieter, eine Wachstumsfinanzierung ohne genannten Betrag für einen Rücken-Anbieter. Für mehrere bekannte Namen ließ sich seit 2022 überhaupt keine Runde mehr finden. REPORTED

Die Ausgänge

Interessanter als das eingesammelte Geld ist, wie die Geschichten enden. Seit 2022 lässt sich Folgendes belegen:

Zwei Muster. Erstens: Fast alle Ausgänge sind Verkäufe an strategische Käufer, und fast keiner nennt einen Preis — was bei erfolgreichen Verkäufen unüblich ist. Zweitens: Der einzige offengelegte, große Preis gehört zu einem Unternehmen, dessen Wert im amerikanischen Geschäft lag. Der Käufer will die Marke in den USA ersetzen, aber in Deutschland behalten — wegen der DiGA-Zulassungen.

Der Bericht der Krankenkassen zählt bis Ende 2025 insgesamt neun Herstellerinsolvenzen und beziffert die dadurch gefährdeten Rückforderungen auf über 25 Millionen Euro. REPORTED

Der Vergleich, der alles einordnet

Doctolib — ein Terminbuchungs- und Praxissoftware-Anbieter, kein Therapieanbieter — machte 2025 einen Umsatz von rund 422 Millionen Euro und wurde im April 2026 in einem Anteilsverkauf mit 3,6 Milliarden Euro bewertet, 38 Prozent unter der Bewertung von 2022. Selbst nach diesem Abschlag ist ein einziges Infrastrukturunternehmen mehr wert, als der gesamte erstattete DiGA-Markt in zwanzig Jahren ausschütten würde.

Das Modell steht politisch unter Druck, und der Druck kommt inzwischen von der Kostenseite. Die entscheidende Weiche liegt bei der Frage, ob Versicherte künftig etwas dazuzahlen.

Was schon auf dem Tisch liegt

Eine Regierungskommission zur Finanzstabilität der Krankenkassen hat 2026 eine ganze Reihe von Sparvorschlägen gemacht. Einer davon betrifft DiGA direkt: eine Selbstbeteiligung von 10 Prozent des Vergütungsbetrags, in einer Variante 10 Prozent plus 15 Euro. Bei 227 Euro wären das rund 23 beziehungsweise 38 Euro je Verordnung.

Im Gesetz gelandet ist das bisher nicht. Ein Stabilisierungsgesetz passierte im Juli 2026 ohne DiGA-Regelung. Der Vorschlag liegt also weiter da — und die Ausgabenkurve macht ihn wahrscheinlicher, nicht unwahrscheinlicher. REPORTED

Szenario A — Zuzahlung kommt wahrscheinlich

Was passiert: Versicherte zahlen 10 Prozent oder 10 Prozent plus 15 Euro. Folge: Die Aktivierungsquote fällt. Heute lösen 82 Prozent ihren Code ein — bei einer Zuzahlung von 23 bis 38 Euro dürfte diese Quote spürbar sinken, vor allem bei niedrigen Einkommen. Das trifft die Anbieter doppelt: weniger Einlösungen bedeuten weniger Umsatz und schlechtere Nutzungsdaten, die ab Oktober 2026 gemeldet werden müssen. Wer daran denkt: Anbieter sollten heute wissen, wie preiselastisch ihre Zielgruppe ist. Fast keiner weiß es.

Szenario B — Preisdeckel von Anfang an möglich

Was passiert: Der Gesetzgeber ersetzt die freie Preissetzung im ersten Jahr durch einen Höchstbetrag ab Tag eins — das französische oder schweizerische Modell. Folge: Die Rückwirkung verliert ihren Schrecken, weil es nichts mehr zurückzurechnen gibt. Die Anschubfinanzierung, die heute 544 Euro je Verordnung beträgt, fällt weg; damit wird der Markteintritt für kapitalschwache Anbieter deutlich schwerer. Für wen gut, für wen schlecht: Gut für etablierte Anbieter mit Bestand, schlecht für Neugründungen. Es wäre die sauberste Reform und zugleich die, die die Anbieterzahl weiter senkt.

Szenario C — es bleibt, wie es ist nicht auszuschließen

Was passiert: Die neuen Melde- und Erfolgspflichten wirken, die Preise sinken weiter durch Verhandlung, sonst ändert sich nichts. Folge: Die Bereinigung läuft über Attrition statt über Reform. Die Anträge, die 2021 noch bei 68 lagen und 2025 bei 23, sinken weiter. Der Markt konsolidiert sich auf eine Handvoll Produkte mit klarer Facharztanbindung.

In allen drei Szenarien gilt dasselbe: Die Zahl der Anbieter sinkt. Sie unterscheiden sich nur darin, ob das schnell und geordnet passiert oder langsam und durch Insolvenzen.

Woran man erkennt, dass eine Aussage über Apps auf Rezept nicht belastbar ist — egal ob sie von einem Anbieter, einer Kasse oder einer Zeitung kommt.

1. „Die GKV hat 234 Millionen Euro für DiGA ausgegeben“ — ohne Jahresangabe. Das ist der kumulierte Wert seit 2020, nicht ein Jahreswert. Mehrere Fachpublikationen haben ihn als Jahreswert 2024 wiedergegeben. Bei jeder DiGA-Zahl zuerst fragen: kumuliert oder Jahr?
2. Effektstärken ohne Angabe der Kontrollgruppe. Gegen eine Warteliste sieht fast alles gut aus. Die ehrliche Zahl ist die gegen eine aktive Vergleichsgruppe — und die ist meist um den Faktor fünf bis zwanzig kleiner.
3. „Studienbelegte Wirksamkeit“ als Qualitätssiegel. Alle 23 untersuchten DiGA-Zulassungsstudien wurden unabhängig als mit hohem Verzerrungsrisiko behaftet eingestuft. Ausnahmslos. Die Frage ist nicht, ob es eine Studie gibt, sondern wie groß sie war und wogegen sie verglichen hat.
4. Marktzahlen, die Infrastruktur und Therapie vermischen. Wenn ein „Digital-Health-Markt“ von mehreren Milliarden die Rede ist, stecken darin Praxissoftware, Terminbuchung, Klinik-IT und Biotech. Der erstattete Therapiemarkt beträgt 171 Millionen Euro im Jahr.
5. Wachstumsraten ohne Produktaufschlüsselung. Die 63 Prozent Wachstum in 2025 sind zu großen Teilen ein Adipositas-Programm. Wer daraus auf sein eigenes Indikationsgebiet schließt, rechnet mit fremdem Rückenwind.
6. „Deutschland ist Vorbild für Europa.“ Kein Land hat das deutsche Preismodell übernommen. Alle Nachfolger haben genau den Teil ausgelassen, der hier Insolvenzen verursacht hat.
7. Nutzungszahlen aus Herstellerhand ohne Abbruchdefinition. Bis Oktober 2026 gibt es keine verbindliche Definition, was ein Abbruch ist. Jede vorher genannte Quote ist eine Hausdefinition.
8. Ein Anbieter, der auf die Frage nach seiner Facharztgruppe keine Zahl nennt. Verordnungen kommen in dieser Branche zu 78 bis 86 Prozent aus einer einzigen Gruppe. Wer das nicht weiß, hat keinen Vertrieb, sondern eine Hoffnung.

Wenn Sie Patientin oder Patient sind

Eine App auf Rezept kostet Sie nichts und kann helfen — insbesondere in der Wartezeit auf einen Therapieplatz, die in Deutschland oft Monate beträgt. Der wichtigste Hinweis: Lösen Sie den Code ein. 18 Prozent aller ausgegebenen Codes werden nie eingelöst; die Kasse hat trotzdem bezahlt. Und wenn die App nach zwei Wochen nichts bringt, ist das eine Information für Ihre Ärztin — kein persönliches Versagen. Ein Ersatz für eine Psychotherapie ist keine dieser Anwendungen, und keine behauptet das.

Wenn Sie verordnen

Zwei Dinge lohnen sich zu wissen. Erstens: Für die Verordnung selbst gibt es kein Honorar, für die Verlaufskontrolle 8,15 Euro einmal im Behandlungsfall — und nur, wenn für die betreffende Anwendung überhaupt eine Abrechnungsziffer existiert. Zweitens: Die Evidenzlage ist bei den meisten Anwendungen schwächer als die Werbung suggeriert, aber nicht null. Für die Überbrückung bis zum Therapieplatz ist die realistische Alternative meist nicht „bessere Behandlung“, sondern „keine Behandlung“. Das ist der Vergleich, der zählt.

Wenn Sie gründen oder investieren

Rechnen Sie das Geschäft mit dem Verhandlungspreis, nicht mit dem Listenpreis — also mit rund 227 statt 544 Euro. Rechnen Sie damit, dass die Differenz aus dem ersten Jahr rückwirkend zurückgefordert werden kann, und legen Sie sie zurück, statt sie in Wachstum zu stecken. Bestimmen Sie Ihre Facharztgruppe namentlich und zählen Sie, wie viele Personen das sind. Und stellen Sie sich die Frage, die dieser Bericht nahelegt: Ist Ihr Geschäft die Therapie — oder die Infrastruktur um sie herum? Das Geld ist bisher fast ausschließlich im zweiten Teil verdient worden.

Wenn Sie Politik oder Kasse sind

Die drei Eingriffe mit dem besten Verhältnis von Wirkung zu Aufwand: Erstens ein Höchstbetrag ab Tag eins statt einer Rückrechnung nach zwölf Monaten — das beseitigt die Insolvenzursache, ohne die Kassen schlechter zu stellen. Zweitens eine gesundheitsökonomische Prüfung im Aufnahmeverfahren; heute wird keine verlangt, in Frankreich und Großbritannien ist sie Standard. Drittens die Veröffentlichung der Bewertungen. Dass die Prüfberichte nicht öffentlich sind, ist der Punkt, an dem internationale Vergleichsstudien Deutschland am schärfsten kritisieren — und er ließe sich ohne Gesetzesänderung beheben.

Imagine going to the doctor with back pain or depression. Instead of a pill or a referral you are handed a prescription for a smartphone app. You send it to your health insurer, receive an activation code, download the app and use it for 90 days. The insurer pays. You pay nothing.

That is exactly what has existed in Germany since 2019 — and, in this form, in no other country in the world. These apps are officially called digitale Gesundheitsanwendungen, or DiGA. Colloquially: “apps on prescription”.

The idea behind it is a good one. The average wait for a psychotherapy place in Germany is nearly five months. An app is available immediately. If it helps, it bridges a real gap.

This report asks a different question: why are fewer and fewer companies willing to build these apps? The numbers say so unambiguously. In 2021 the responsible federal agency received 68 applications. In 2025 it received 23.

How the system works

Two things run in parallel. On the left, the route to the patient: the app must first be an approved medical device, then the Federal Institute for Drugs and Medical Devices — the BfArM — reviews the application. If the review is positive, the app enters a public directory and may be prescribed.

On the right, the route to the price. That is the real subject of this report. In the first year the manufacturer sets the price itself. After that the insurers negotiate with it. If they cannot agree, an arbitration board decides. The price set that way applies retroactively — including to every prescription of the first year.

Three questions, three different answers

This report answers three questions separately, because the evidence differs for each:

• Should I rely on this as a patient or a doctor? Sometimes yes — see Part 6 and Part 16.
• Should I build one of these as a founder? Almost never — see Part 5 and Part 13.
• Should I put money into it as an investor? Only with a very close reading of a single contractual clause — see Part 5 and Part 14.

Before the numbers, a distinction on which most investment decisions in this field founder. “Digital health” is not a market but an umbrella term. Underneath it sit five businesses with entirely different economics.

What this means: Anyone who reads a market figure for “digital health” and infers the potential of a therapy app is comparing practice software with prescription apps. These are different worlds, and the difference is two orders of magnitude. Part 3 does the arithmetic.

Start with the number that puts everything else in place. The insurers are required to report annually what they spend on DiGA. For the whole period from 1 September 2020 to 31 December 2025 the report states: 1.6 million apps dispensed and around €401 million. For 2025 alone: 695,000 dispensings and €171 million.

That is the entire market for apps on prescription in Germany — after six years, with a statutory entitlement, in a health system that spends more than €300 billion a year.

For comparison: CompuGroup Medical sells software to doctors' practices and hospitals. No patient has ever heard of it. Revenue in 2025: €1.213 billion. Doctolib, the appointment platform, reached €422 million. Neither sells therapy; both sell workflow — and neither has ever applied for reimbursement.

What €227 buys elsewhere

A single number says little until you can place it. A DiGA costs the insurer €227 on average for 90 days. One session of guideline psychotherapy costs it €114.54. So one app is worth roughly two therapy sessions — and about one sixth of what a quarter of weekly therapy costs.

From the insurer's point of view that is not expensive. From the manufacturer's point of view that is the problem: out of those €227 must come development, a randomised trial, medical device approval and sales.

How the €171 million is distributed

Very unevenly. Across the whole period, 37 per cent of use falls on metabolic conditions and 27 per cent on mental health — while mental health accounts for 55 per cent of the catalogue. A handful of metabolic apps generates more volume than three dozen mental health apps.

Within the metabolic group the volume concentrates further on a single provider: Oviva accounted for 29 per cent of all prescriptions in 2024 and around 44 per cent in 2025. REPORTED

Divide the €171 million naively by 58 listed apps and you get an average of €2.9 million of revenue per app per year. Because of the concentration, the actual figure for almost every provider is far below that — how far below, Part 7 works out. OWN CALCULATION

AREF SIGNAL The market figures people quote are measuring something else

Market research houses put the German digital health market for 2026 at around US$11.9 billion. Another provider gives European “digital therapeutics” as US$2.58 billion for 2025. So one country is four times the size of a continent — because different things are being counted. The large figure includes telemedicine, hospital IT, connected devices and services.

None of these figures measures the DiGA market. Real revenue is €171 million — roughly one and a half per cent of the US$11.9 billion. OWN CALCULATION

Anyone using a digital health market figure as a proxy for the revenue potential of a therapy app overestimates it by a factor of seventy. That is not a nuance. That is the difference between a business model and a misunderstanding.

Before arguing about efficacy, a simpler question is worth asking: do people use the app at all? The insurers can see this, because every activation code is registered.

Of a hundred codes issued, 82 are redeemed at all. Eighteen end up in a drawer. And of those who redeem, 83 per cent obtain no new prescription after the 90 days. REPORTED

Those 83 per cent are not a dropout rate. Someone who does not seek a repeat prescription may be cured, may have lost interest, or may simply be past the indication. The problem is that the insurers cannot tell the difference. The usage data sits with the manufacturers, not with the payers. A genuine dropout rate within the 90 days appears in no public source.

That is a structural gap, not a research gap — and precisely why, from October 2026, the law requires manufacturers to report duration of use, frequency of use and dropout rates for the first time.

The harder benchmark sits in the app store

For health apps outside the prescription system there is independent usage data. A study of 93 apps for anxiety, depression and wellbeing, each with at least 10,000 installations, found: a median of 4.0 per cent daily active users. After 15 days 3.9 per cent remained, after 30 days 3.3 per cent.

These figures come from the open market. A doctor's prescription improves matters considerably — the 82 per cent activation rate shows that. But they describe the gravity every health app works against. And they explain why two thirds of all health apps ever built are no longer offered today.

And what happens to the providers?

Of 74 apps ever admitted, 16 were removed again — one in five. The reason is almost always the same: benefit could not be demonstrated. Thirty-four apps made the jump from trial listing to permanent admission, one in five of those only with a restricted scope.

And the most telling number is on the application side: 68 applications in 2021, 23 in 2025. A drop of two thirds in a market that is formally growing. Providers are voting with their feet.

Here is the actual finding of this report. The German model has a design fault that is not theoretical. It has demonstrably destroyed companies — and not the worst ones.

The procedure is set out in law. In the first year the manufacturer sets the price freely. After that the insurers' association negotiates with it. If no agreement is reached within nine months, an arbitration board decides within three further months. By the end of 2025 there had been 40 such prices; roughly one in three was set by arbitration.

Across all apps the price falls from an average of €544 to €227 — a drop of 59 per cent. The largest single documented reduction went from €2,077.40 to €247.81.

That alone would be harsh but ordinary price regulation. The design fault is something else.

The price, once set, applies retroactively

Let us work it through. A provider launches at the average price of €544 and is prescribed 1,000 times in the first year. It takes in €544,000 and builds its company with it: staff, sales, further development.

After twelve months the price is set at €227 — retroactively, from the first day of sale. The new price now applies to the 1,000 prescriptions already billed. The difference of €317 per prescription must be repaid: €317,000, for revenue that has long since been spent.

And now the perverse part: the more successful the provider was in year one, the larger the clawback. Success is punished.

The zanadio case went to court. On 20 February 2025 the Berlin-Brandenburg regional social court held that the arbitration award was “essentially covered by the board's wide margin of discretion”. It overturned only the point on trial duration. Appeal to the Federal Social Court was permitted; the judgment is not final. CONFIRMED

And in the other direction the rule does not apply

Here it becomes asymmetric. If a manufacturer charged too much in year one, it must repay. If an app never proves its benefit and is therefore removed, the opposite happens. The insurers' report puts it unambiguously:

For the 16 removed apps, insurers paid €7.53 million in the respective first year. They get none of it back. In 15 of the 16 cases no negotiated price was ever reached — they disappeared first.

What this means: The trial year is a one-way street in both directions. The manufacturer bears the full price risk on the downside. The insurer bears the full benefit risk. Nobody gains from this construction — which is why criticism that sees only one side always falls short.

What the legislator has made of it

Since 1 January 2026 at least 20 per cent of the price must be outcome-dependent. Since 1 February 2026 there is a duty of continuous outcome measurement, staged in three steps: from October 2026 usage data including dropout rates, from April 2028 patients' own assessments, from April 2029 condition-specific questionnaires. REPORTED

Both address the evidence gap. Neither addresses the retroactivity.

Now the question that ought to come first: do these apps help people? The honest answer is — probably yes, a bit, and nobody knows exactly how much. That sounds unsatisfying. It is nonetheless more precise than anything manufacturers or critics claim in public.

What an effect size means

To compare effects, research uses a measure called effect size. You do not need to do the arithmetic, only to know a rule of thumb: 0.2 is small, 0.5 medium, 0.8 large. More vividly: at an effect size of 0.2, an average treated person is better off than 58 out of 100 untreated ones. At 0.8 it is 79 out of 100.

The decisive point, however, is not the number itself but what it was compared against.

Compare an app with a waiting list — that is, with people who get nothing at all — and it looks good. Compare it with a group that receives something else, and the effects shrink to a fifth or a twentieth. For quality of life, 0.35 becomes 0.02: practically nothing.

And now the important sentence: every German DiGA admission study uses inactive control groups. They therefore measure the friendlier of the two numbers. CONFIRMED

How small the studies are

An independent review of all 23 admission studies covering 21 DiGA reached a harsh verdict in August 2025. Every study reported medium to large effects — but: “All studies were evaluated to have an overall high risk of bias.” Every single one. Particularly in outcome measurement (21 of 23 studies) and because of missing data (15 of 23).

There is also a pattern worth knowing. In the intervention groups an average of 21.7 per cent dropped out, in the control groups only 11.8 per cent. So people given an app drop out almost twice as often as people sitting on a waiting list — and those who drop out often go unmeasured. That flatters the results in a familiar direction.

The strongest DiGA effect ever measured (effect size 1.79) comes from the smallest study, with 56 participants, against a waiting list. That is not evidence of manipulation. It is what statistics predicts: small studies vary more, and results that vary upwards are more likely to be published.

The one study that asks about money

Almost every study asks: are people better off? Few ask: is it worth the money? For the depression app deprexis there is both.

A second, more recent modelling study puts the question the other way round: below what price would such an app be not merely equivalent to standard care but superior — cheaper and more effective? The answer: below €20.34 per quarter. Today's average reimbursement amount is €227 per 90 days — about eleven times that. CONFIRMED

Fairness requires the counter-calculation, and it comes from a different condition. For digital applications in low back pain, a health-economic model found costs of around €5,486 per quality-adjusted life year — from a societal perspective, that is, including lost working time. That is far below what health systems are usually willing to pay. By that yardstick the application is cheap. CONFIRMED

Both calculations are serious and they still contradict each other. The reason is banal and important: one asks “does the insurer save money?”, the other asks “is the health gain worth its price — to society?”. Count lost working time and you reach a completely different result than if you look only at the insurance budget.

Germany officially answers neither question. The DiGA procedure requires no health-economic analysis at all. In France and the United Kingdom it is standard. CONFIRMED

The same app, three countries, three verdicts

How unstable the ground is shows in a single product. deprexis is permanently listed in Germany. In Switzerland it has been reimbursed since 1 July 2026. And the English NHS rated it in 2024 as not compliant with its assessment criteria, on the grounds that substantial content did not align with NICE protocols. CONFIRMED

The same product, the same evidence, three opposing decisions. Anyone claiming the evidence question is settled — in either direction — has not read it.

When people talk about “the DiGA market” it sounds like 58 providers competing for share. Reality looks different, and has only been public since April 2026.

One single product — the obesity programme Oviva Direkt — accounted for around 44 per cent of all dispensed codes and just under 40 per cent of all spending in 2025. Number two, the back-pain app Vivira, reaches 5.9 per cent. Number three, the tinnitus app Kalmeda, 4.5 per cent. REPORTED

That also explains the much-quoted growth. Spending rose 63 per cent in 2025 — carried essentially by one application, in an indication that happens to be in the spotlight for entirely unrelated reasons: obesity. For the first time metabolic conditions (34.2 per cent) overtook mental health (28.3 per cent) as the largest group of use.

What that means for everyone else

Work out the consequence. Of €171 million in annual spending, roughly €68 million goes to Oviva Direkt. That leaves about €103 million — for 54 other applications. On average that is around €1.9 million of revenue per application per year, gross, before sales, before trials, before approval, before any price negotiation.

And “average” here means: the actual distribution is more skewed still, because some of the 54 take considerably more than others.

Why this is so hard to shift

The people who have to prescribe are doctors. General practitioners write 51 per cent of all DiGA prescriptions — and 72 per cent of theirs go to metabolic conditions. For individual products the concentration is more extreme still: 86 per cent of Oviva prescriptions come from GPs, 78 per cent of Vivira prescriptions from orthopaedics, 86 per cent of Kalmeda prescriptions from ENT specialists. REPORTED

What this means: every app hangs on a single medical specialty. Miss that specialty and you have no market — and in Germany you do not reach doctors through advertising, but through professional societies, guidelines and practice software. That is not a growth problem you solve with a marketing budget.

The most useful exercise in any health market is to follow a single euro. Take an average prescription after price negotiation: €227.

Two things stand out. First: there is no fee for the prescription itself. The former supplementary fee lapsed at the end of 2022; since then the effort is folded into the general capitation payment. Only the later follow-up is remunerated, at €8.15.

Second — and this is the real oddity: that €8.15 exists per application, individually. For every permanently admitted DiGA the valuation committee must first create its own billing code. For the fatigue app Untire, permanently admitted in September 2025, none was created. Anyone who prescribes and supervises it is paid nothing for doing so. CONFIRMED

What this means: The person who decides whether an app is used earns almost nothing from it and carries the entire burden of explaining and answering questions. This is not an incentive problem at the margin — it is the reason prescriptions concentrate on a few products for which established routes exist.

The market in proportion

AREF SIGNAL The official annual figures do not add up to the official total

The DiGA report gives annual values for 2020/21 to 2025 of €20, €60, €64, €106 and €171 million. Added together that is €421 million. As a cumulative total the same report states €401 million. The difference is exactly €20 million.

Cross-checking against the previous year's report (€234 million cumulative to end-2024) supports the smaller figure: 401 minus 171 gives 230, which fits 234. So one of the annual values is too high — which one cannot be derived from the public documents.

Practical consequence: anyone working with these numbers should use the cumulative value and mark the annual values as approximate. And it is worth knowing that a widely cited trade publication reported the cumulative €234 million as annual 2024 spending in April 2026 — a factor of more than two.

The sentence “Germany is the pioneer” appears in almost every text about DiGA. It is true — for a meaning of pioneer worth spelling out.

France capped it

In 2023 France launched a scheme called PECAN, similar to the German trial listing: early access, evidence later. But the price is fixed from the outset — €435 for the first quarter, then €38.30 a month, at most €780 a year. And the term is one year, non-renewable.

The result is sobering: for more than three years not a single therapeutic application was actually reimbursed under PECAN. The first — a reading-training programme for children with dyslexia — became reimbursable on 3 August 2026. A German provider, HelloBetter, had its application rejected in 2024. CONFIRMED

Switzerland calculates the price

Switzerland has chosen perhaps the most interesting route. Since 1 July 2026 digital applications for cognitive behavioural therapy in depression are reimbursed — and the price is not negotiated but calculated from a published formula. The parameters are set out in an official document: operating costs at most CHF 200,000 a year, maintenance at most CHF 60,000, market entry a flat CHF 250,000, two francs per line of code, depreciation over three years.

The first product is deprexis. The maximum reimbursement amount is CHF 193.32 for 90 days. One may find the formula mechanical — but it is known from day one, identical for everyone, and nobody has to pay anything back afterwards. CONFIRMED

The United Kingdom pays no product price

The NHS buys digital therapies from its running budget, following a recommendation by the assessment body NICE and a three-year evidence-generation phase. There is no positive list with prices. There is also no central spending statistic — nobody in the United Kingdom can say what digital therapies cost the NHS. That is the price of this model.

The United States pays the doctor, not the app

Since January 2025 US Medicare billing has had three new codes for digital mental health treatment devices. They remunerate the physician's management time around the application — roughly $40 to $52 per monthly interval. For the product itself there is no national price; each regional contractor sets its own.

How brutal this is for providers is shown by the industry's best-known case. Pear Therapeutics went public in 2021 at a valuation of roughly $1.6 billion. In 2023 the company was broken up and sold in a bankruptcy auction for $6.05 million to four buyers — a loss of over 99 per cent. The cause was not missing efficacy but missing reimbursement. The new billing codes arrived two years too late. REPORTED

Denmark endorses without paying

In June 2025 Denmark became one of the first countries to publish an official endorsement list for health apps. Seven are now on it. The list says explicitly: no reimbursement, no tariff, no per-use fee. A quality mark without money.

The rulebook is in more motion than at any time since 2020. Anyone planning today is planning against five deadlines at once.

The three deadlines that matter

15 October 2026 — the first report. From that day manufacturers must report for the first time how their application is actually used: duration of use, frequency of use and dropout rates. That closes today's largest information gap — until now the usage data has sat with manufacturers, not payers. CONFIRMED

15 April 2028 — what patients say. Second stage: structured feedback from users.

15 April 2029 — condition-specific outcomes. Third stage: indication-related questionnaires, that is, actual measurement of effect in everyday care.

On top of that, since 1 January 2026 at least 20 per cent of the reimbursement amount must be outcome-dependent.

Why the first deadline is the most important

Until October 2026 any provider can claim its app is well used. After that it is in a report. Anyone whose usage rate is well below half today has roughly one more year before that becomes a matter of record.

For insurers and politicians it is the first solid basis of any kind: without dropout rates, the debate about benefit has so far been a debate about studies averaging 321 participants. Afterwards it becomes a debate about 695,000 actual uses a year.

And what is happening around it

Two European rulebooks change the framework independently of reimbursement law. The European Health Data Space applies generally from March 2027, and to patient record systems from March 2029. The AI Act brings high-risk obligations for medical devices with an AI component from August 2028 — the deadline was pushed back by a year in July 2026. Anyone building an AI module into an approved application today is building into a requirement whose detailed rules are not yet final. REPORTED

When a market is small and the rules are hard, much depends on how patient the capital is. Hence a look at money and exits.

A warning first: these numbers are softer than they look

There is no official statistic for venture capital in digital health. What gets quoted comes from private data providers counting different things. For Germany in 2025 one gives US$523.9 million across 48 financing rounds and describes a clear increase. The other gives US$612 million and describes a decline. Neither publishes its definition. REPORTED

A third source, defining sectors more broadly, arrives at €1,074 million for “health” overall in 2025 — but the three largest rounds counted in it were a biotech company, an orthopaedic clinic chain and a speech-recognition provider for nursing care. Only the third is digital health in the narrow sense.

Practical consequence: any statement of the form “the German digital health market raised X” should be met with a question about the definition. Usually the answer is: a different one from the one you expect.

Where the money actually goes

The largest German rounds of the past two years tell a clear story. €240 million for a medical reference work for doctors. €52 million for practice billing. €50 million for speech recognition in nursing documentation. €31 million for hospital software. €200 million for a European nutritional therapy provider that has treated over a million patients.

Not one of those sums went to a pure DiGA business. The classic DiGA providers have been financing themselves on a different scale since 2023: just over €6 million for a depression provider, a top-up to US$15 million for a urology provider, a growth financing of undisclosed size for a back-pain provider. For several well-known names no round at all could be found since 2022. REPORTED

The exits

More interesting than money raised is how the stories end. Since 2022 the following can be documented:

Two patterns. First: almost every exit is a sale to a strategic buyer, and almost none names a price — unusual for successful sales. Second: the only disclosed large price belongs to a company whose value lay in its American business. The buyer intends to replace the brand in the United States but keep it in Germany — because of the DiGA listings.

The insurers' report counts nine manufacturer insolvencies to the end of 2025 and puts the receivables thereby at risk at more than €25 million. REPORTED

The comparison that settles it

Doctolib — an appointment-booking and practice-software provider, not a therapy provider — had revenue of about €422 million in 2025 and was valued at €3.6 billion in an April 2026 share sale, 38 per cent below its 2022 valuation. Even after that markdown, one single infrastructure company is worth more than the entire reimbursed DiGA market would pay out in twenty years.

The model is under political pressure, and the pressure now comes from the cost side. The decisive switch is whether insured people will have to contribute.

What is already on the table

A government commission on the financial stability of the health insurers made a series of savings proposals in 2026. One concerns DiGA directly: a co-payment of 10 per cent of the reimbursement amount, in one variant 10 per cent plus €15. On €227 that would be roughly €23 or €38 per prescription.

It has not made it into law so far. A stabilisation act passed in July 2026 without a DiGA provision. So the proposal is still lying there — and the spending curve makes it more likely, not less. REPORTED

Scenario A — co-payment arrives likely

What happens: Insured people pay 10 per cent, or 10 per cent plus €15. Consequence: The activation rate falls. Today 82 per cent redeem their code — with a co-payment of €23 to €38 that rate should drop noticeably, above all among lower incomes. That hits providers twice: fewer redemptions mean less revenue and worse usage data, which must be reported from October 2026. Who should be thinking about this: providers should know today how price-elastic their target group is. Almost none does.

Scenario B — a price cap from the outset possible

What happens: The legislator replaces free pricing in year one with a maximum amount from day one — the French or Swiss model. Consequence: Retroactivity loses its sting, because there is nothing left to recalculate. The start-up financing that today amounts to €544 per prescription disappears; market entry becomes considerably harder for providers without capital. Good for whom, bad for whom: good for established providers with an installed base, bad for new entrants. It would be the cleanest reform and also the one that reduces the number of providers further.

Scenario C — nothing changes cannot be ruled out

What happens: The new reporting and outcome duties take effect, prices keep falling through negotiation, nothing else changes. Consequence: Consolidation runs through attrition rather than reform. Applications, 68 in 2021 and 23 in 2025, fall further. The market consolidates around a handful of products with clear specialty anchoring.

All three scenarios share one thing: the number of providers falls. They differ only in whether that happens quickly and in an orderly way, or slowly and through insolvencies.

How to recognise that a statement about apps on prescription is not sound — whether it comes from a provider, an insurer or a newspaper.

1. “Statutory insurers spent €234 million on DiGA” — with no year given. That is the cumulative figure since 2020, not an annual value. Several trade publications have reported it as annual 2024 spending. With every DiGA number, ask first: cumulative or annual?
2. Effect sizes without a stated control group. Against a waiting list, almost everything looks good. The honest figure is the one against an active comparison group — and that is usually five to twenty times smaller.
3. “Efficacy proven by studies” as a quality mark. All 23 DiGA admission studies examined were independently rated as carrying a high risk of bias. Without exception. The question is not whether a study exists, but how large it was and what it compared against.
4. Market figures that mix infrastructure with therapy. When a “digital health market” of several billion is mentioned, it contains practice software, appointment booking, hospital IT and biotech. The reimbursed therapy market is €171 million a year.
5. Growth rates without a product breakdown. The 63 per cent growth in 2025 is largely one obesity programme. Anyone extrapolating from that to their own indication is counting on somebody else's tailwind.
6. “Germany is the model for Europe.” No country has adopted the German pricing model. Every follower left out precisely the part that caused insolvencies here.
7. Usage figures from manufacturers without a dropout definition. Until October 2026 there is no binding definition of what a dropout is. Every rate quoted before then is a house definition.
8. A provider who cannot give a number when asked about its medical specialty. In this industry 78 to 86 per cent of prescriptions come from a single specialty. Anyone who does not know that has not a sales operation but a hope.

If you are a patient

An app on prescription costs you nothing and can help — particularly during the wait for a therapy place, which in Germany often runs to months. The most important point: redeem the code. Eighteen per cent of all issued codes are never redeemed; the insurer has paid anyway. And if the app does nothing after two weeks, that is information for your doctor — not a personal failure. None of these applications is a substitute for psychotherapy, and none claims to be.

If you prescribe

Two things are worth knowing. First: there is no fee for the prescription itself, and €8.15 for follow-up, once per treatment case — and only if a billing code exists for that application at all. Second: for most applications the evidence is weaker than the marketing suggests, but it is not zero. For bridging the wait to a therapy place, the realistic alternative is usually not “better treatment” but “no treatment”. That is the comparison that counts.

If you are founding or investing

Model the business on the negotiated price, not the list price — €227, not €544. Assume the first-year difference can be clawed back retroactively, and set it aside instead of spending it on growth. Name your medical specialty explicitly and count how many people that is. And ask yourself the question this report points to: is your business the therapy — or the infrastructure around it? The money so far has been made almost entirely in the second.

If you are a policymaker or an insurer

The three interventions with the best ratio of effect to effort: first, a maximum amount from day one instead of a recalculation after twelve months — that removes the cause of insolvency without leaving insurers worse off. Second, a health-economic assessment in the admission procedure; none is required today, while in France and the United Kingdom it is standard. Third, publication of the assessments. That the review reports are not public is the point on which international comparative studies criticise Germany most sharply — and it could be fixed without changing a law.

تصور کنید با کمردرد یا افسردگی نزد پزشک می‌روید. به‌جای قرص یا ارجاع، نسخه‌ای برای یک اپلیکیشن تلفن همراه می‌گیرید. آن را به بیمه درمانی خود می‌دهید، یک کد فعال‌سازی می‌گیرید، اپلیکیشن را نصب می‌کنید و ۹۰ روز از آن استفاده می‌کنید. بیمه می‌پردازد. شما چیزی نمی‌پردازید.

دقیقاً همین از سال ۲۰۱۹ در آلمان وجود دارد — و به این شکل در هیچ کشور دیگری. نام رسمی این اپلیکیشن‌ها اپلیکیشن‌های سلامت دیجیتال است، به‌اختصار DiGA. در زبان روزمره: «اپلیکیشن با نسخه».

ایده پشت آن خوب است. میانگین انتظار برای یک جای درمان روان‌شناختی در آلمان نزدیک پنج ماه است. اپلیکیشن بی‌درنگ در دسترس است. اگر کمک کند، شکاف واقعی را پر می‌کند.

پرسش این گزارش چیز دیگری است: چرا شمار شرکت‌هایی که می‌خواهند چنین اپلیکیشنی بسازند مدام کمتر می‌شود؟ اعداد این را روشن می‌گویند. در سال ۲۰۲۱ نهاد فدرال مربوطه ۶۸ درخواست دریافت کرد. در سال ۲۰۲۵ تنها ۲۳ درخواست.

نظام چگونه کار می‌کند

دو چیز به‌موازات هم پیش می‌رود. مسیر رسیدن به بیمار: اپلیکیشن نخست باید یک تجهیز پزشکی تأییدشده باشد، سپس مؤسسه فدرال داروها و تجهیزات پزشکی — به‌اختصار BfArM — درخواست را بررسی می‌کند. اگر بررسی مثبت باشد، اپلیکیشن وارد فهرستی عمومی می‌شود و می‌توان آن را تجویز کرد.

و مسیر دیگر، مسیر تعیین قیمت. موضوع اصلی این گزارش همین است. در سال اول سازنده خودش قیمت را تعیین می‌کند. پس از آن بیمه‌های درمانی با او مذاکره می‌کنند. اگر به توافق نرسند، یک هیئت داوری تصمیم می‌گیرد. قیمتی که این‌گونه تعیین شود عطف به ماسبق می‌شود — یعنی برای همه تجویزهای سال اول هم اعمال می‌شود.

سه پرسش، سه پاسخ متفاوت

این گزارش سه پرسش را جدا پاسخ می‌دهد، چون شواهد برای هرکدام متفاوت است:

• به‌عنوان بیمار یا پزشک باید روی آن حساب کنم؟ گاهی بله — بخش ۶ و بخش ۱۶.
• به‌عنوان بنیان‌گذار باید چنین چیزی بسازم؟ تقریباً هرگز — بخش ۵ و بخش ۱۳.
• به‌عنوان سرمایه‌گذار باید پول بگذارم؟ فقط با نگاهی بسیار دقیق به یک بند قراردادی — بخش ۵ و بخش ۱۴.

پیش از رفتن سراغ اعداد، تمایزی که بیشتر تصمیم‌های سرمایه‌گذاری در این حوزه بر سر آن شکست می‌خورند. «سلامت دیجیتال» یک بازار نیست، یک عنوان کلی است. زیر آن پنج کسب‌وکار با اقتصادِ کاملاً متفاوت قرار دارد.

معنایش این است: هر کس رقمی برای بازار «سلامت دیجیتال» بخواند و از آن پتانسیل یک اپلیکیشن درمانی را نتیجه بگیرد، نرم‌افزار مطب را با اپلیکیشن نسخه‌ای مقایسه کرده است. این‌ها دو جهان‌اند و تفاوت دو مرتبه بزرگی است. بخش ۳ آن را حساب می‌کند.

با عددی شروع کنیم که بقیه را سر جای خود می‌نشاند. بیمه‌های درمانی موظف‌اند سالانه گزارش کنند چقدر برای DiGA هزینه کرده‌اند. برای کل دوره ۱ سپتامبر ۲۰۲۰ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵ آمده است: ۱٫۶ میلیون اپلیکیشن تحویل‌شده و حدود ۴۰۱ میلیون یورو. تنها برای سال ۲۰۲۵: ۶۹۵٬۰۰۰ تحویل و ۱۷۱ میلیون یورو.

این کل بازار اپلیکیشن با نسخه در آلمان است — پس از شش سال، با حق قانونی، در نظام سلامتی که سالانه بیش از ۳۰۰ میلیارد یورو هزینه می‌کند.

برای مقایسه: CompuGroup Medical نرم‌افزار به مطب‌ها و بیمارستان‌ها می‌فروشد. هیچ بیماری نامش را نشنیده است. درآمد ۲۰۲۵: ۱٫۲۱۳ میلیارد یورو. Doctolib، سکوی نوبت‌دهی، به ۴۲۲ میلیون رسید. هیچ‌کدام درمان نمی‌فروشند، بلکه گردش کار می‌فروشند — و هیچ‌کدام هرگز درخواست بازپرداخت نداده‌اند.

۲۲۷ یورو چه چیز دیگری می‌خرد

یک عدد تنها چیزی نمی‌گوید تا وقتی نتوان جایش را تعیین کرد. یک DiGA به‌طور میانگین ۲۲۷ یورو برای ۹۰ روز برای بیمه هزینه دارد. یک جلسه روان‌درمانی استاندارد ۱۱۴٫۵۴ یورو. پس یک اپلیکیشن تقریباً برابر دو جلسه درمان است — و حدود یک‌ششم هزینه یک فصل درمان هفتگی.

از نگاه بیمه این گران نیست. از نگاه سازنده مشکل همین است: از این ۲۲۷ یورو باید توسعه، یک کارآزمایی تصادفی‌شده، تأییدیه تجهیز پزشکی و فروش تأمین شود.

۱۷۱ میلیون چگونه توزیع می‌شود

بسیار نابرابر. در کل دوره، ۳۷ درصد استفاده به بیماری‌های متابولیک و ۲۷ درصد به بیماری‌های روانی می‌رسد — در حالی که بیماری‌های روانی ۵۵ درصد فهرست را می‌سازند. مشتی اپلیکیشن متابولیک حجمی بیشتر از سه دوجین اپلیکیشن روان تولید می‌کند.

درون گروه متابولیک، حجم باز هم روی یک ارائه‌دهنده متمرکز می‌شود: Oviva در ۲۰۲۴ به ۲۹ درصد همه تجویزها رسید و در ۲۰۲۵ به حدود ۴۴ درصد. REPORTED

اگر ۱۷۱ میلیون را ساده بر ۵۸ اپلیکیشن ثبت‌شده تقسیم کنیم، به‌طور میانگین ۲٫۹ میلیون یورو درآمد برای هر اپلیکیشن در سال به دست می‌آید. به‌دلیل تمرکز، رقم واقعی برای تقریباً همه ارائه‌دهندگان بسیار پایین‌تر است — چقدر پایین‌تر، بخش ۷ حساب می‌کند. محاسبه شخصی

AREF SIGNAL ارقام بازاری که نقل می‌شود چیز دیگری می‌سنجد

مؤسسات پژوهش بازار، بازار سلامت دیجیتال آلمان را برای ۲۰۲۶ حدود ۱۱٫۹ میلیارد دلار برآورد می‌کنند. مؤسسه‌ای دیگر «درمان‌های دیجیتال» اروپا را برای ۲۰۲۵ ۲٫۵۸ میلیارد دلار می‌گوید. پس یک کشور چهار برابر یک قاره است — چون چیزهای متفاوتی شمرده می‌شود. رقم بزرگ شامل پزشکی از راه دور، فناوری اطلاعات بیمارستانی، دستگاه‌های متصل و خدمات است.

هیچ‌یک از این ارقام بازار DiGA را نمی‌سنجد. درآمد واقعی ۱۷۱ میلیون یورو است — تقریباً یک‌ونیم درصد از آن ۱۱٫۹ میلیارد. محاسبه شخصی

هر کس رقم بازار سلامت دیجیتال را تقریبی برای پتانسیل درآمد یک اپلیکیشن درمانی بگیرد، آن را هفتاد برابر بیش‌برآورد می‌کند. این یک ظرافت نیست. این تفاوت میان یک مدل کسب‌وکار و یک سوءتفاهم است.

پیش از بحث بر سر اثربخشی، پرسش ساده‌تری ارزش دارد: آیا مردم اصلاً از اپلیکیشن استفاده می‌کنند؟ بیمه‌ها این را می‌بینند، چون هر کد فعال‌سازی ثبت می‌شود.

از هر صد کد صادرشده، ۸۲ مورد اصلاً استفاده می‌شود. ۱۸ مورد در کشو می‌ماند. و از میان کسانی که استفاده می‌کنند، ۸۳ درصد پس از ۹۰ روز نسخه تازه‌ای نمی‌گیرند. REPORTED

این ۸۳ درصد نرخ رهاکردن نیست. کسی که نسخه بعدی نمی‌گیرد ممکن است درمان شده باشد، علاقه‌اش را از دست داده باشد، یا اصلاً از آن وضعیت عبور کرده باشد. مشکل این است که بیمه‌ها تفاوت را نمی‌بینند. داده‌های استفاده نزد سازندگان است، نه نزد پرداخت‌کنندگان. نرخ واقعی رهاکردن در همان ۹۰ روز در هیچ منبع عمومی وجود ندارد.

این شکافی ساختاری است، نه شکاف پژوهشی — و دقیقاً به همین دلیل قانون‌گذار از اکتبر ۲۰۲۶ برای نخستین بار از سازندگان می‌خواهد مدت استفاده، تعداد دفعات استفاده و نرخ رهاکردن را گزارش کنند.

رقم مقایسه‌ای سخت‌تر در فروشگاه اپلیکیشن است

برای اپلیکیشن‌های سلامت بیرون از نظام نسخه، داده‌های مستقل استفاده وجود دارد. بررسی ۹۳ اپلیکیشن برای اضطراب، افسردگی و بهزیستی، هرکدام با دست‌کم ۱۰٬۰۰۰ نصب، نشان داد: به‌طور میانه ۴٫۰ درصد کاربر فعال روزانه. پس از ۱۵ روز ۳٫۹ درصد ماندند و پس از ۳۰ روز ۳٫۳ درصد.

این ارقام از بازار آزاد می‌آید. نسخه پزشک وضع را به‌روشنی بهتر می‌کند — ۸۲ درصد فعال‌سازی همین را نشان می‌دهد. اما این ارقام نیروی جاذبه‌ای را توصیف می‌کنند که هر اپلیکیشن سلامت با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. و توضیح می‌دهند چرا دو سوم همه اپلیکیشن‌های سلامتی که تا کنون ساخته شده‌اند امروز دیگر عرضه نمی‌شوند.

و بر سر ارائه‌دهندگان چه می‌آید؟

از ۷۴ اپلیکیشن پذیرفته‌شده، ۱۶ مورد دوباره حذف شد — یعنی از هر پنج، یکی. دلیل تقریباً همیشه یکی است: سودمندی اثبات نشد. ۳۴ اپلیکیشن از دوره آزمون به پذیرش دائمی رسیدند، و از هر پنج مورد یکی تنها با دامنه خدمات محدود.

و گویاترین عدد در سمت درخواست‌هاست: ۶۸ درخواست در سال ۲۰۲۱، ۲۳ درخواست در سال ۲۰۲۵. افت دو سوم در بازاری که رسماً رشد می‌کند. ارائه‌دهندگان با پای خود رأی می‌دهند.

یافته اصلی این گزارش اینجاست. مدل آلمانی یک ایراد ساختاری دارد که نظری نیست. این ایراد به‌طور مستند شرکت‌ها را نابود کرده است — و نه بدترین‌ها را.

روال در قانون آمده است. در سال اول سازنده قیمت را آزادانه تعیین می‌کند. سپس اتحادیه بیمه‌های درمانی با او مذاکره می‌کند. اگر ظرف نُه ماه توافقی حاصل نشود، هیئت داوری ظرف سه ماه دیگر تصمیم می‌گیرد. تا پایان ۲۰۲۵ چهل قیمت از این دست وجود داشت؛ تقریباً از هر سه مورد یکی را هیئت داوری تعیین کرد.

در مجموع اپلیکیشن‌ها قیمت از میانگین ۵۴۴ یورو به ۲۲۷ یورو می‌افتد — کاهش ۵۹ درصدی. بزرگ‌ترین کاهش تک‌موردیِ مستند از ۲٬۰۷۷٫۴۰ یورو به ۲۴۷٫۸۱ یورو بود.

این به‌تنهایی تنظیم‌گری سختگیرانه اما عادی می‌بود. ایراد ساختاری چیز دیگری است.

قیمت تعیین‌شده عطف به ماسبق می‌شود

بیایید حساب کنیم. ارائه‌دهنده‌ای با قیمت میانگین ۵۴۴ یورو شروع می‌کند و در سال اول ۱۰۰۰ بار تجویز می‌شود. ۵۴۴٬۰۰۰ یورو دریافت می‌کند و با آن شرکتش را می‌سازد: کارکنان، فروش، توسعه.

پس از دوازده ماه قیمت روی ۲۲۷ یورو تعیین می‌شود — و آن هم عطف به ماسبق از نخستین روز فروش. برای همان ۱۰۰۰ تجویزی که پیش‌تر صورت‌حساب شده، حالا قیمت تازه اعمال می‌شود. تفاوت ۳۱۷ یورو برای هر تجویز باید بازگردانده شود: ۳۱۷٬۰۰۰ یورو، برای درآمدی که مدت‌هاست خرج شده است.

و حالا بخش وارونه ماجرا: هرچه ارائه‌دهنده در سال اول موفق‌تر بوده، بازپس‌گیری بزرگ‌تر است. موفقیت مجازات می‌شود.

پرونده zanadio به دادگاه رفت. دادگاه اجتماعی ایالتی برلین-براندنبورگ در ۲۰ فوریه ۲۰۲۵ رأی داد که حکم داوری «در اساس در چارچوب اختیار گسترده هیئت داوری» بوده است. تنها در مورد مدت دوره آزمون آن را نقض کرد. امکان فرجام‌خواهی به دادگاه فدرال اجتماعی داده شد؛ رأی قطعی نیست. CONFIRMED

و در جهت معکوس این قاعده برقرار نیست

اینجا ماجرا نامتقارن می‌شود. اگر سازنده در سال اول زیادی گرفته باشد، باید بازگرداند. اگر اپلیکیشنی هرگز سودمندی را اثبات نکند و به همین دلیل حذف شود، عکس آن رخ می‌دهد. گزارش بیمه‌های درمانی آن را بی‌ابهام می‌نویسد:

بیمه‌ها برای ۱۶ اپلیکیشن حذف‌شده در سال نخست هرکدام ۷٫۵۳ میلیون یورو پرداختند. هیچ بخشی از آن بازنمی‌گردد. در ۱۵ مورد از ۱۶ مورد هرگز به قیمت توافقی نرسیدند — پیش از آن ناپدید شدند.

معنایش این است: سال آزمون یک خیابان یک‌طرفه در هر دو جهت است. سازنده تمام خطر قیمت را به سمت پایین تحمل می‌کند. بیمه تمام خطر سودمندی را. هیچ‌کس از این ساختار برنده نمی‌شود — و به همین دلیل نقدی که تنها یک سو را می‌بیند همیشه ناقص است.

قانون‌گذار از این چه ساخته است

از ۱ ژانویه ۲۰۲۶ دست‌کم ۲۰ درصد قیمت باید وابسته به نتیجه باشد. از ۱ فوریه ۲۰۲۶ تکلیف سنجش مستمر نتیجه برقرار است، در سه مرحله: از اکتبر ۲۰۲۶ داده‌های استفاده همراه با نرخ رهاکردن، از آوریل ۲۰۲۸ ارزیابی خود بیماران، و از آوریل ۲۰۲۹ پرسش‌نامه‌های اختصاصی هر بیماری. REPORTED

هر دو به شکاف شواهد می‌پردازند. هیچ‌کدام به عطف به ماسبق نمی‌پردازد.

حالا پرسشی که باید نخست می‌آمد: آیا این اپلیکیشن‌ها به مردم کمک می‌کنند؟ پاسخ صادقانه این است — احتمالاً بله، کمی، و هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند چقدر. این ناخرسندکننده به نظر می‌رسد. اما دقیق‌تر از هر چیزی است که سازندگان و منتقدان در ملأ عام می‌گویند.

اندازه اثر یعنی چه

برای مقایسه اثر، پژوهش از سنجه‌ای به نام اندازه اثر استفاده می‌کند. برای فهم آن نیازی به محاسبه نیست، فقط یک قاعده سرانگشتی: ۰٫۲ کوچک، ۰٫۵ متوسط، ۰٫۸ بزرگ. ملموس‌تر: با اندازه اثر ۰٫۲، حال یک فرد درمان‌شده متوسط از ۵۸ نفر از هر ۱۰۰ نفر درمان‌نشده بهتر است. با ۰٫۸ این رقم ۷۹ از ۱۰۰ است.

اما نکته تعیین‌کننده خودِ عدد نیست، بلکه این است که با چه چیزی مقایسه شده.

اگر اپلیکیشنی را با فهرست انتظار مقایسه کنید — یعنی با کسانی که اصلاً چیزی نمی‌گیرند — خوب به نظر می‌رسد. اگر آن را با گروهی مقایسه کنید که چیز دیگری دریافت می‌کند، اثرها به یک‌پنجم تا یک‌بیستم کاهش می‌یابند. در کیفیت زندگی از ۰٫۳۵ تنها ۰٫۰۲ باقی می‌ماند، یعنی عملاً هیچ.

و حالا جمله مهم: همه مطالعات پذیرش DiGA در آلمان از گروه کنترل غیرفعال استفاده می‌کنند. یعنی عدد مهربان‌تر را می‌سنجند. CONFIRMED

مطالعه‌ها چقدر کوچک‌اند

یک بازبینی مستقل از هر ۲۳ مطالعه پذیرش مربوط به ۲۱ DiGA در اوت ۲۰۲۵ به داوری سختی رسید. همه مطالعات اثرهای متوسط تا بزرگ گزارش کردند — اما: «همه مطالعات دارای خطر سوگیری کلی بالا ارزیابی شدند.» بدون استثنا. به‌ویژه در سنجش پیامد (۲۱ از ۲۳ مطالعه) و به‌دلیل داده‌های ازدست‌رفته (۱۵ از ۲۳).

الگویی هم هست که باید دانست: در گروه‌های مداخله به‌طور میانگین ۲۱٫۷ درصد کنار کشیدند، در گروه‌های کنترل تنها ۱۱٫۸ درصد. یعنی کسی که اپلیکیشن می‌گیرد تقریباً دو برابر کسی که در فهرست انتظار است کنار می‌کشد — و کسی که کنار می‌کشد اغلب سنجیده نمی‌شود. این نتایج را در جهتی آشنا زیبا می‌کند.

قوی‌ترین اثر اندازه‌گیری‌شده برای یک DiGA (اندازه اثر ۱٫۷۹) از کوچک‌ترین مطالعه با ۵۶ شرکت‌کننده در برابر فهرست انتظار می‌آید. این دلیل دستکاری نیست. این چیزی است که آمار پیش‌بینی می‌کند: مطالعات کوچک بیشتر نوسان دارند و نتایجی که رو به بالا نوسان کنند بیشتر منتشر می‌شوند.

تنها مطالعه‌ای که پرسش پول را می‌پرسد

تقریباً همه مطالعات می‌پرسند: حال مردم بهتر می‌شود؟ اندکی می‌پرسند: آیا ارزش این پول را دارد؟ برای اپلیکیشن افسردگی deprexis هر دو وجود دارد.

یک محاسبه مدل‌سازی دوم و تازه‌تر پرسش را وارونه می‌کند: زیر چه قیمتی چنین اپلیکیشنی نه‌فقط هم‌سنگ درمان استاندارد، بلکه برتر از آن می‌شود — هم ارزان‌تر و هم مؤثرتر؟ پاسخ: زیر ۲۰٫۳۴ یورو در هر فصل. مبلغ پرداخت میانگین امروز ۲۲۷ یورو برای ۹۰ روز است — تقریباً یازده برابر. CONFIRMED

انصاف حکم می‌کند محاسبه مقابل هم بیاید، و آن از حوزه بیماری دیگری است. برای اپلیکیشن‌های دیجیتال در کمردرد، یک مدل‌سازی اقتصادی هزینه‌ای حدود ۵٬۴۸۶ یورو برای هر سال زندگی سالمِ به‌دست‌آمده یافت — از منظر اجتماعی، یعنی با احتساب غیبت از کار. این بسیار پایین‌تر از چیزی است که نظام‌های سلامت معمولاً حاضرند بپردازند. با این معیار، اپلیکیشن ارزان است. CONFIRMED

هر دو محاسبه جدی‌اند و با این‌همه یکدیگر را نقض می‌کنند. دلیلش ساده و مهم است: یکی می‌پرسد «آیا بیمه پول صرفه‌جویی می‌کند؟» و دیگری می‌پرسد «آیا سودِ سلامتی ارزش قیمتش را دارد — برای جامعه؟». هر کس غیبت از کار را حساب کند به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت می‌رسد تا کسی که تنها بودجه بیمه را می‌بیند.

آلمان رسماً به هیچ‌یک از این دو پرسش پاسخ نمی‌دهد. در روند DiGA اصلاً تحلیل اقتصادی سلامت خواسته نمی‌شود. در فرانسه و بریتانیا این کار استاندارد است. CONFIRMED

یک اپلیکیشن، سه کشور، سه داوری

ناپایداری زمین را یک محصول واحد نشان می‌دهد. deprexis در آلمان به‌طور دائمی ثبت شده است. در سوئیس از ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ بازپرداخت می‌شود. و NHS انگلستان در سال ۲۰۲۴ آن را ناهماهنگ با معیارهای ارزیابی خود دانست، با این استدلال که بخش‌های اساسی محتوا با راهنماهای NICE هم‌خوان نیست. CONFIRMED

یک محصول، یک مجموعه داده، سه تصمیم متضاد. هر کس ادعا کند پرسش شواهد حل شده است — در هر جهتی — آن را نخوانده است.

وقتی از «بازار DiGA» سخن می‌گویند، به نظر می‌رسد ۵۸ ارائه‌دهنده بر سر سهم بازار رقابت می‌کنند. واقعیت جور دیگری است، و تنها از آوریل ۲۰۲۶ عمومی شده است.

یک محصول واحد — برنامه چاقی Oviva Direkt — در سال ۲۰۲۵ حدود ۴۴ درصد همه کدهای تحویل‌شده و نزدیک ۴۰ درصد همه هزینه‌ها را در بر گرفت. دومی، اپلیکیشن کمر Vivira، به ۵٫۹ درصد می‌رسد. سومی، اپلیکیشن وزوز گوش Kalmeda، به ۴٫۵ درصد. REPORTED

این رشد پرنقل‌قول را هم توضیح می‌دهد. هزینه‌ها در ۲۰۲۵ ۶۳ درصد بالا رفت — عمدتاً به‌دوش یک اپلیکیشن، در حوزه‌ای که به دلایلی کاملاً بی‌ربط به نرم‌افزار در کانون توجه است: چاقی. برای نخستین بار بیماری‌های متابولیک (۳۴٫۲ درصد) از بیماری‌های روانی (۲۸٫۳ درصد) به‌عنوان بزرگ‌ترین گروه استفاده پیشی گرفت.

این برای بقیه چه معنایی دارد

پیامد را حساب کنیم. از ۱۷۱ میلیون یورو هزینه سالانه، حدود ۶۸ میلیون به Oviva Direkt می‌رسد. حدود ۱۰۳ میلیون یورو باقی می‌ماند — برای ۵۴ اپلیکیشن دیگر. به‌طور میانگین یعنی حدود ۱٫۹ میلیون یورو درآمد برای هر اپلیکیشن در سال، ناخالص، پیش از فروش، پیش از مطالعه، پیش از تأییدیه، پیش از هر مذاکره قیمت.

و «میانگین» اینجا یعنی: توزیع واقعی از این هم نامتوازن‌تر است، چون برخی از آن ۵۴ مورد به‌مراتب بیشتر از بقیه می‌گیرند.

چرا جابه‌جا کردن این وضع این‌قدر سخت است

کسانی که باید تجویز کنند پزشکان‌اند. پزشکان عمومی ۵۱ درصد همه تجویزهای DiGA را می‌نویسند — و ۷۲ درصد از تجویزهای آن‌ها به بیماری‌های متابولیک می‌رسد. در محصولات منفرد تمرکز از این هم شدیدتر است: ۸۶ درصد تجویزهای Oviva از پزشکان عمومی می‌آید، ۷۸ درصد تجویزهای Vivira از ارتوپدی، و ۸۶ درصد تجویزهای Kalmeda از متخصصان گوش و حلق و بینی. REPORTED

معنایش این است: هر اپلیکیشن به یک تخصص پزشکی واحد وابسته است. هر کس آن گروه را به دست نیاورد بازاری ندارد — و در آلمان به پزشکان از راه تبلیغات نمی‌رسند، بلکه از راه انجمن‌های تخصصی، راهنماهای بالینی و نرم‌افزار مطب. این مسئله رشد نیست که با بودجه بازاریابی حل شود.

سودمندترین تمرین در هر بازار سلامت این است که یک یورو را دنبال کنیم. یک تجویز میانگین پس از مذاکره قیمت را در نظر بگیرید: ۲۲۷ یورو.

دو نکته جلب توجه می‌کند. نخست: برای خودِ تجویز هیچ حق‌الزحمه‌ای وجود ندارد. پرداخت اضافی پیشین در پایان ۲۰۲۲ حذف شد؛ از آن پس این زحمت در سرانه عمومی بیمه‌شدگان لحاظ می‌شود. تنها پیگیری بعدی پرداخت می‌شود، با ۸٫۱۵ یورو.

دوم — و شگفتی اصلی همین است: این ۸٫۱۵ یورو برای هر اپلیکیشن جداگانه است. برای هر DiGA که به‌طور دائمی پذیرفته می‌شود، کمیته ارزش‌گذاری باید نخست یک کد صورت‌حساب اختصاصی بسازد. برای اپلیکیشن خستگی Untire که در سپتامبر ۲۰۲۵ به‌طور دائمی پذیرفته شد، هیچ کدی ساخته نشد. هر کس آن را تجویز و همراهی کند، بابت آن چیزی نمی‌گیرد. CONFIRMED

معنایش این است: کسی که تصمیم می‌گیرد اپلیکیشنی به‌کار رود تقریباً چیزی از آن به دست نمی‌آورد و تمام بار توضیح دادن و پاسخ به پرسش‌ها را بر دوش می‌کشد. این مسئله انگیزه در حاشیه نیست — همین دلیل تمرکز تجویزها بر چند محصول است که برایشان مسیرهای جاافتاده وجود دارد.

بازار در مقیاس

AREF SIGNAL ارقام سالانه رسمی با جمع رسمی جور درنمی‌آید

گزارش DiGA برای ۲۰۲۰/۲۱ تا ۲۰۲۵ ارقام سالانه ۲۰، ۶۰، ۶۴، ۱۰۶ و ۱۷۱ میلیون یورو را می‌آورد. جمع آن‌ها ۴۲۱ میلیون می‌شود. همان گزارش به‌عنوان جمع تجمعی ۴۰۱ میلیون می‌گوید. تفاوت دقیقاً ۲۰ میلیون یورو است.

مقایسه با گزارش سال پیش (۲۳۴ میلیون تجمعی تا پایان ۲۰۲۴) از رقم کوچک‌تر پشتیبانی می‌کند: ۴۰۱ منهای ۱۷۱ می‌شود ۲۳۰، که با ۲۳۴ می‌خواند. پس یکی از ارقام سالانه بیش از حد بالاست — اینکه کدام، از اسناد عمومی قابل استخراج نیست.

پیامد عملی: هر کس با این ارقام کار می‌کند باید از رقم تجمعی استفاده کند و ارقام سالانه را تقریبی بداند. و خوب است بدانیم که یک نشریه تخصصیِ پرارجاع در آوریل ۲۰۲۶ همان ۲۳۴ میلیون تجمعی را به‌عنوان هزینه سال ۲۰۲۴ نقل کرده است — با ضریب خطای بیش از دو.

جمله «آلمان پیشتاز است» تقریباً در هر متنی درباره DiGA هست. درست است — با معنایی از پیشتاز بودن که ارزش گفتن دارد.

فرانسه سقف گذاشت

فرانسه در ۲۰۲۳ روندی به نام PECAN راه انداخت که شبیه دوره آزمون آلمانی است: دسترسی زودهنگام، اثبات بعداً. اما قیمت از همان آغاز تعیین شده است — ۴۳۵ یورو در فصل اول، سپس ۳۸٫۳۰ یورو در ماه، حداکثر ۷۸۰ یورو در سال. و مهلت یک سال است، غیرقابل تمدید.

نتیجه هوشیارکننده است: بیش از سه سال هیچ اپلیکیشن درمانی واقعاً از راه PECAN بازپرداخت نشد. نخستین مورد — برنامه‌ای برای تمرین خواندن برای کودکان مبتلا به نارساخوانی — از ۳ اوت ۲۰۲۶ قابل بازپرداخت شد. درخواست یک ارائه‌دهنده آلمانی، HelloBetter، در ۲۰۲۴ رد شد. CONFIRMED

سوئیس قیمت را حساب می‌کند

سوئیس شاید جالب‌ترین راه را برگزیده است. از ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ اپلیکیشن‌های دیجیتال رفتاردرمانی شناختی برای افسردگی بازپرداخت می‌شوند — و قیمت مذاکره نمی‌شود، بلکه با فرمولی منتشرشده محاسبه می‌شود. پارامترها در سندی رسمی آمده است: هزینه عملیاتی حداکثر ۲۰۰٬۰۰۰ فرانک در سال، نگهداری حداکثر ۶۰٬۰۰۰، ورود به بازار مقطوع ۲۵۰٬۰۰۰، دو فرانک برای هر خط کد، و استهلاک در سه سال.

نخستین محصول deprexis است. مبلغ حداکثر پرداخت ۱۹۳٫۳۲ فرانک برای ۹۰ روز است. می‌توان این فرمول را ماشینی دانست — اما از روز نخست شناخته‌شده است، برای همه یکسان است، و کسی مجبور نیست بعداً چیزی بازگرداند. CONFIRMED

بریتانیا قیمت محصول نمی‌پردازد

NHS درمان‌های دیجیتال را از بودجه جاری می‌خرد، پس از توصیه نهاد ارزیابی NICE و یک مرحله سه‌ساله گردآوری داده. فهرست مثبتی با قیمت وجود ندارد. آمار متمرکز هزینه هم وجود ندارد — هیچ‌کس در بریتانیا نمی‌تواند بگوید درمان‌های دیجیتال برای NHS چقدر هزینه دارد. این بهای همین مدل است.

آمریکا به پزشک می‌پردازد، نه به اپلیکیشن

از ژانویه ۲۰۲۵ در صورت‌حساب مدیکر آمریکا سه کد تازه برای دستگاه‌های درمان دیجیتال سلامت روان وجود دارد. این کدها زمان مدیریت پزشکی پیرامون اپلیکیشن را می‌پردازند — حدود ۴۰ تا ۵۲ دلار برای هر بازه ماهانه. برای خودِ محصول هیچ قیمت سراسری وجود ندارد؛ هر پیمانکار منطقه‌ای آن را خودش تعیین می‌کند.

اینکه این برای ارائه‌دهندگان چقدر بی‌رحمانه است را مشهورترین پرونده این صنعت نشان می‌دهد. Pear Therapeutics در ۲۰۲۱ با ارزشی حدود ۱٫۶ میلیارد دلار وارد بورس شد. در ۲۰۲۳ شرکت تجزیه شد و در حراج ورشکستگی به ۶٫۰۵ میلیون دلار به چهار خریدار فروخته شد — افت ارزش بیش از ۹۹ درصد. علت نبودِ اثربخشی نبود، نبودِ بازپرداخت بود. کدهای تازه صورت‌حساب دو سال دیر رسیدند. REPORTED

دانمارک توصیه می‌کند، بی‌آنکه بپردازد

دانمارک در ژوئن ۲۰۲۵ به‌عنوان یکی از نخستین کشورها فهرستی رسمی از اپلیکیشن‌های سلامت توصیه‌شده منتشر کرد. اکنون هفت مورد در آن هست. فهرست صریحاً می‌گوید: نه بازپرداخت، نه تعرفه، نه هزینه به‌ازای استفاده. نشان کیفیت بدون پول.

مجموعه قواعد از سال ۲۰۲۰ تا کنون این‌قدر در حرکت نبوده است. هر کس امروز برنامه بریزد، هم‌زمان در برابر پنج مهلت برنامه می‌ریزد.

سه مهلتی که اهمیت دارند

۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ — نخستین گزارش. از آن روز سازندگان باید برای نخستین بار گزارش کنند اپلیکیشنشان واقعاً چگونه استفاده می‌شود: مدت استفاده، تعداد دفعات، و نرخ رهاکردن. با این کار بزرگ‌ترین شکاف اطلاعاتی امروز بسته می‌شود — تا امروز داده‌های استفاده نزد سازندگان بوده، نه نزد پرداخت‌کنندگان. CONFIRMED

۱۵ آوریل ۲۰۲۸ — آنچه بیماران می‌گویند. مرحله دوم: بازخورد ساختاریافته کاربران.

۱۵ آوریل ۲۰۲۹ — پیامدهای اختصاصی هر بیماری. مرحله سوم: پرسش‌نامه‌های مرتبط با هر تشخیص، یعنی سنجش واقعی اثر در زندگی روزمره.

افزون بر این، از ۱ ژانویه ۲۰۲۶ دست‌کم ۲۰ درصد مبلغ پرداخت باید وابسته به نتیجه باشد.

چرا نخستین مهلت مهم‌ترین است

تا اکتبر ۲۰۲۶ هر ارائه‌دهنده‌ای می‌تواند ادعا کند اپلیکیشنش خوب استفاده می‌شود. پس از آن، این در یک گزارش می‌آید. هر کس امروز نرخ استفاده‌ای به‌مراتب کمتر از نصف دارد، حدود یک سال فرصت دارد پیش از آنکه این به سند تبدیل شود.

برای بیمه‌ها و سیاست‌گذاران این نخستین پایه قابل اتکاست: بدون نرخ رهاکردن، بحث درباره سودمندی تا امروز بحثی درباره مطالعاتی بوده با میانگین ۳۲۱ شرکت‌کننده. پس از آن، بحثی خواهد بود درباره ۶۹۵٬۰۰۰ استفاده واقعی در سال.

و در پیرامون چه می‌گذرد

دو مجموعه مقررات اروپایی چارچوب را مستقل از حقوق بازپرداخت تغییر می‌دهند. فضای داده سلامت اروپا از مارس ۲۰۲۷ به‌طور کلی و برای سامانه‌های پرونده بیمار از مارس ۲۰۲۹ اعمال می‌شود. مقررات هوش مصنوعی از اوت ۲۰۲۸ تکالیف پرخطر را برای تجهیزات پزشکی دارای مؤلفه هوش مصنوعی می‌آورد — این مهلت در ژوئیه ۲۰۲۶ یک سال به عقب رفت. هر کس امروز ماژول هوش مصنوعی در یک اپلیکیشن تأییدشده بسازد، در دل الزامی می‌سازد که قواعد جزئی‌اش هنوز نهایی نشده است. REPORTED

وقتی بازاری کوچک است و قواعد سخت‌اند، بسیاری چیزها به صبر سرمایه بستگی دارد. پس نگاهی به پول و خروج‌ها.

یک هشدار پیشاپیش: این ارقام نرم‌تر از آن‌اند که به نظر می‌رسند

آمار رسمی برای سرمایه خطرپذیر در سلامت دیجیتال وجود ندارد. آنچه نقل می‌شود از داده‌کاوان خصوصی می‌آید که چیزهای متفاوتی می‌شمارند. برای آلمان در ۲۰۲۵، یکی ۵۲۳٫۹ میلیون دلار در ۴۸ دور مالی می‌گوید و از افزایشی روشن سخن می‌گوید. دیگری ۶۱۲ میلیون دلار می‌گوید و از کاهش. هیچ‌کدام تعریف خود را منتشر نمی‌کند. REPORTED

منبع سومی که بخش‌ها را گسترده‌تر تعریف می‌کند، برای «سلامت» در مجموع به ۱٬۰۷۴ میلیون یورو در سال ۲۰۲۵ می‌رسد — اما سه دور بزرگ شمرده‌شده در آن، یک شرکت زیست‌فناوری، یک زنجیره درمانگاه ارتوپدی و یک ارائه‌دهنده تشخیص گفتار برای پرستاری بودند. تنها سومی سلامت دیجیتال به معنای دقیق است.

پیامد عملی: هر گزاره‌ای از این دست که «بازار سلامت دیجیتال آلمان فلان مقدار جذب کرد» باید با پرسش درباره تعریف روبه‌رو شود. معمولاً پاسخ این است: تعریفی متفاوت از آنچه انتظار دارید.

پول در واقع کجا می‌رود

بزرگ‌ترین دورهای مالی آلمان در دو سال گذشته داستان روشنی می‌گویند. ۲۴۰ میلیون یورو برای یک مرجع پزشکی ویژه پزشکان. ۵۲ میلیون برای صورت‌حساب مطب. ۵۰ میلیون برای تشخیص گفتار در مستندسازی پرستاری. ۳۱ میلیون برای نرم‌افزار بیمارستانی. ۲۰۰ میلیون یورو برای یک ارائه‌دهنده اروپایی درمان تغذیه‌ای که بیش از یک میلیون بیمار را همراهی کرده است.

هیچ‌یک از این مبالغ به یک کسب‌وکار خالص DiGA نرسید. ارائه‌دهندگان کلاسیک DiGA از ۲۰۲۳ در مقیاسی دیگر تأمین مالی می‌شوند: کمی بیش از شش میلیون یورو برای یک ارائه‌دهنده افسردگی، افزایش تا ۱۵ میلیون دلار برای یک ارائه‌دهنده اورولوژی، و تأمین مالی رشد بدون مبلغ اعلام‌شده برای یک ارائه‌دهنده کمردرد. برای چند نام شناخته‌شده از ۲۰۲۲ هیچ دور مالی‌ای یافت نشد. REPORTED

خروج‌ها

جالب‌تر از پول جذب‌شده این است که داستان‌ها چگونه پایان می‌یابند. از ۲۰۲۲ این موارد قابل مستند کردن است:

دو الگو. نخست: تقریباً همه خروج‌ها فروش به خریدار راهبردی‌اند و تقریباً هیچ‌کدام قیمتی اعلام نمی‌کنند — که در فروش‌های موفق غیرعادی است. دوم: تنها قیمت بزرگِ اعلام‌شده به شرکتی تعلق دارد که ارزشش در کسب‌وکار آمریکایی‌اش بود. خریدار می‌خواهد برند را در آمریکا جایگزین کند اما در آلمان نگه دارد — به‌خاطر مجوزهای DiGA.

گزارش بیمه‌های درمانی تا پایان ۲۰۲۵ در مجموع نُه ورشکستگی سازنده می‌شمارد و مطالبات در معرض خطر ناشی از آن را بیش از ۲۵ میلیون یورو برآورد می‌کند. REPORTED

مقایسه‌ای که همه‌چیز را سر جایش می‌نشاند

Doctolib — ارائه‌دهنده نوبت‌دهی و نرم‌افزار مطب، نه ارائه‌دهنده درمان — در ۲۰۲۵ حدود ۴۲۲ میلیون یورو درآمد داشت و در آوریل ۲۰۲۶ در یک فروش سهام با ۳٫۶ میلیارد یورو ارزش‌گذاری شد، ۳۸ درصد پایین‌تر از ارزش‌گذاری ۲۰۲۲. حتی پس از این کاهش، یک شرکت زیرساختی واحد بیش از آن می‌ارزد که کل بازار بازپرداخت‌شده DiGA در بیست سال بپردازد.

این مدل زیر فشار سیاسی است، و فشار اکنون از سمت هزینه می‌آید. کلید تعیین‌کننده این پرسش است که آیا بیمه‌شدگان در آینده باید سهمی بپردازند.

آنچه همین حالا روی میز است

یک کمیسیون دولتی درباره ثبات مالی بیمه‌های درمانی در ۲۰۲۶ مجموعه‌ای از پیشنهادهای صرفه‌جویی داد. یکی از آن‌ها مستقیماً به DiGA مربوط است: پرداخت شخصی ۱۰ درصد از مبلغ پرداخت، در یک گزینه ۱۰ درصد به‌علاوه ۱۵ یورو. روی ۲۲۷ یورو یعنی حدود ۲۳ یا ۳۸ یورو برای هر تجویز.

تا کنون این وارد قانون نشده است. قانونی برای تثبیت مالی در ژوئیه ۲۰۲۶ بدون مقرره DiGA تصویب شد. پس پیشنهاد همچنان روی میز است — و منحنی هزینه آن را محتمل‌تر می‌کند، نه کمتر محتمل. REPORTED

سناریوی الف — پرداخت شخصی می‌آید محتمل

چه می‌شود: بیمه‌شدگان ۱۰ درصد یا ۱۰ درصد به‌علاوه ۱۵ یورو می‌پردازند. پیامد: نرخ فعال‌سازی می‌افتد. امروز ۸۲ درصد کد خود را فعال می‌کنند — با پرداخت ۲۳ تا ۳۸ یورو این نرخ باید به‌طور محسوس پایین بیاید، به‌ویژه در درآمدهای پایین. این دو بار به ارائه‌دهندگان ضربه می‌زند: فعال‌سازی کمتر یعنی درآمد کمتر و داده‌های استفاده بدتر، که از اکتبر ۲۰۲۶ باید گزارش شوند. چه کسی باید به این فکر کند: ارائه‌دهندگان باید همین امروز بدانند گروه هدفشان چقدر به قیمت حساس است. تقریباً هیچ‌کدام نمی‌داند.

سناریوی ب — سقف قیمت از همان آغاز ممکن

چه می‌شود: قانون‌گذار قیمت‌گذاری آزاد در سال اول را با مبلغ حداکثری از روز نخست جایگزین می‌کند — مدل فرانسوی یا سوئیسی. پیامد: عطف به ماسبق ترسش را از دست می‌دهد، چون دیگر چیزی برای بازمحاسبه نمی‌ماند. تأمین مالی اولیه که امروز ۵۴۴ یورو برای هر تجویز است از میان می‌رود؛ با این کار ورود به بازار برای ارائه‌دهندگان کم‌سرمایه به‌مراتب سخت‌تر می‌شود. برای که خوب، برای که بد: خوب برای ارائه‌دهندگان جاافتاده با پایگاه موجود، بد برای تازه‌واردان. تمیزترین اصلاح خواهد بود و هم‌زمان همانی که شمار ارائه‌دهندگان را باز هم کم می‌کند.

سناریوی ج — همه‌چیز همین‌طور می‌ماند منتفی نیست

چه می‌شود: تکالیف تازه گزارش‌دهی و نتیجه اثر می‌کنند، قیمت‌ها با مذاکره پایین‌تر می‌روند، و چیز دیگری تغییر نمی‌کند. پیامد: پالایش بازار از راه فرسایش پیش می‌رود نه از راه اصلاح. درخواست‌ها که در ۲۰۲۱ ۶۸ تا و در ۲۰۲۵ ۲۳ تا بودند باز هم کمتر می‌شوند. بازار روی مشتی محصول با اتصال روشن به یک تخصص متمرکز می‌شود.

در هر سه سناریو یک چیز یکسان است: شمار ارائه‌دهندگان کم می‌شود. تفاوت تنها در این است که این کار سریع و منظم رخ دهد یا کند و از راه ورشکستگی.

چگونه تشخیص دهیم گزاره‌ای درباره اپلیکیشن‌های نسخه‌ای قابل اتکا نیست — چه از سوی ارائه‌دهنده باشد، چه بیمه، چه روزنامه.

1. «بیمه‌ها ۲۳۴ میلیون یورو برای DiGA هزینه کردند» — بدون ذکر سال. این رقم تجمعی از ۲۰۲۰ است، نه یک رقم سالانه. چند نشریه تخصصی آن را به‌عنوان هزینه سال ۲۰۲۴ نقل کرده‌اند. در هر رقم DiGA نخست بپرسید: تجمعی یا سالانه؟
2. اندازه اثر بدون ذکر گروه کنترل. در برابر فهرست انتظار تقریباً همه‌چیز خوب به نظر می‌رسد. رقم صادقانه آن است که در برابر گروه مقایسه فعال به دست آید — و آن معمولاً پنج تا بیست برابر کوچک‌تر است.
3. «اثربخشی اثبات‌شده در مطالعات» به‌عنوان نشان کیفیت. هر ۲۳ مطالعه پذیرش بررسی‌شده به‌طور مستقل دارای خطر سوگیری بالا ارزیابی شدند. بدون استثنا. پرسش این نیست که آیا مطالعه‌ای هست، بلکه این است که چقدر بزرگ بوده و با چه چیزی مقایسه کرده است.
4. ارقام بازاری که زیرساخت و درمان را قاطی می‌کنند. وقتی از «بازار سلامت دیجیتال» چند میلیاردی سخن می‌رود، در آن نرم‌افزار مطب، نوبت‌دهی، فناوری اطلاعات بیمارستانی و زیست‌فناوری هست. بازار درمانِ بازپرداخت‌شده ۱۷۱ میلیون یورو در سال است.
5. نرخ رشد بدون تفکیک محصول. رشد ۶۳ درصدی سال ۲۰۲۵ عمدتاً یک برنامه چاقی است. هر کس از آن به حوزه بیماری خودش تعمیم دهد، روی باد موافق دیگری حساب کرده است.
6. «آلمان الگوی اروپاست.» هیچ کشوری مدل قیمت‌گذاری آلمانی را نپذیرفته است. هر پیرو، دقیقاً همان بخشی را کنار گذاشت که اینجا ورشکستگی آفرید.
7. ارقام استفاده از دست سازنده بدون تعریف رهاکردن. تا اکتبر ۲۰۲۶ هیچ تعریف الزام‌آوری از رهاکردن وجود ندارد. هر نرخی که پیش از آن گفته شود تعریف خانگی است.
8. ارائه‌دهنده‌ای که در پاسخ به پرسش درباره تخصص پزشکی‌اش عددی نمی‌دهد. در این صنعت ۷۸ تا ۸۶ درصد تجویزها از یک تخصص واحد می‌آید. هر کس این را نداند فروش ندارد، امید دارد.

اگر بیمار هستید

اپلیکیشن با نسخه برای شما هزینه‌ای ندارد و می‌تواند کمک کند — به‌ویژه در دوره انتظار برای یک جای درمان، که در آلمان اغلب ماه‌ها طول می‌کشد. مهم‌ترین نکته: کد را فعال کنید. ۱۸ درصد همه کدهای صادرشده هرگز فعال نمی‌شوند؛ بیمه به‌هرحال پرداخته است. و اگر اپلیکیشن پس از دو هفته فایده‌ای نداشت، این اطلاعاتی برای پزشک شماست — نه شکست شخصی. هیچ‌یک از این اپلیکیشن‌ها جایگزین روان‌درمانی نیست و هیچ‌کدام چنین ادعایی ندارد.

اگر تجویز می‌کنید

دانستن دو چیز ارزش دارد. نخست: برای خودِ تجویز حق‌الزحمه‌ای نیست و برای پیگیری ۸٫۱۵ یورو، یک بار در هر مورد درمانی — و تنها اگر برای آن اپلیکیشن اصلاً کد صورت‌حساب وجود داشته باشد. دوم: برای بیشتر اپلیکیشن‌ها شواهد ضعیف‌تر از آن است که تبلیغ نشان می‌دهد، اما صفر نیست. برای پر کردن فاصله تا یک جای درمان، جایگزین واقع‌بینانه معمولاً «درمان بهتر» نیست، بلکه «هیچ درمانی» است. مقایسه‌ای که اهمیت دارد همین است.

اگر بنیان‌گذار یا سرمایه‌گذارید

کسب‌وکار را با قیمت توافقی حساب کنید، نه قیمت فهرست — یعنی با حدود ۲۲۷ یورو، نه ۵۴۴. فرض کنید تفاوت سال اول ممکن است عطف به ماسبق بازپس گرفته شود، و آن را کنار بگذارید به‌جای اینکه صرف رشد کنید. تخصص پزشکی خود را به‌نام مشخص کنید و بشمارید چند نفرند. و از خودتان همان پرسشی را بپرسید که این گزارش پیش می‌کشد: کسب‌وکار شما درمان است — یا زیرساخت پیرامون آن؟ پول تا امروز تقریباً به‌طور کامل در بخش دوم درآمده است.

اگر سیاست‌گذار یا بیمه‌گرید

سه مداخله با بهترین نسبت اثر به زحمت: نخست، مبلغ حداکثری از روز نخست به‌جای بازمحاسبه پس از دوازده ماه — این علت ورشکستگی را برمی‌دارد بی‌آنکه وضع بیمه‌ها بدتر شود. دوم، یک بررسی اقتصادی سلامت در روند پذیرش؛ امروز هیچ خواسته نمی‌شود، حال آنکه در فرانسه و بریتانیا استاندارد است. سوم، انتشار ارزیابی‌ها. اینکه گزارش‌های بررسی عمومی نیستند نقطه‌ای است که مطالعات مقایسه‌ای بین‌المللی سخت‌ترین نقد را به آلمان وارد می‌کنند — و بدون تغییر قانون هم قابل رفع است.